นางวางตะเกียบลง ใช้นิ้วจิ้มน้ำแกงปลาในชาม วาดภาพอย่างรวดเร็วบนโต๊ะที่เปื้อนคราบมัน "เจ้าดู การเผาอิฐไม่ยากนัก หัวใจสำคัญอยู่ที่ดินและไฟ"
"ดินนี้" นางวาดรูปสี่เหลี่ยม "ใช้ดินเหลืองธรรมดาไม่ได้ ต้องใช้ดินเหนียว ชนิดที่... เหนียวหนืด ปั้นเป็นก้อนได้โดยไม่แตก ดินแบบนี้บริเวณริมแม่น้ำหนิงกู่ถ่าหรือเชิงเขาต้องมีแน่ ขุดขึ้นมาตากแห้งทุบให้ละเอียด ร่อนเอาก้อนหินและหญ้าออก แล้วเติมน้ำคลุกเคล้าให้เข้ากัน"
"การคลุกดินก็มีเคล็ดลับ" นางวาดท่าคนนวด "ต้อง... เหมือนนวดแป้ง นวดให้ทั่วถึง ด้านในต้องไม่มีฟองอากาศ มิเช่นนั้นพอเผาออกมามันจะแตกง่าย"
"คลุกดินเสร็จก็ทำก้อนอิฐดิบได้" นางวาดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า "ใช้แม่พิมพ์ไม้ตักดินใส่ลงไป กดให้แน่นแล้วปาดผิวให้เรียบ สุดท้ายถอดแม่พิมพ์ออก ก็จะได้ก้อนอิฐดิบเปียก นำไปผึ่งจนหมาด ๆ แล้วค่อยเข้าเตาเผา"
"ส่วนเตาเผา" นางวาดรูปเนินดินทรงโค้ง "สำคัญที่สุดคือเตา ต้องสร้างเตาเผาอิฐโดยเฉพาะ รูปทรงเหมือนชามคว่ำ ด้านล่างก่อไฟ ด้านบนเป็นทางควัน ภายในเรียงอิฐดิบเป็นชั้น ๆ เว้นช่องทางลมให้ไฟและความร้อนกระจายไปทั่วทุกก้อน"
นางวาดรูปเปลวไฟต่อ "ตอนแรกใช้ไฟอ่อน ๆ ค่อย ๆ ผึ่งความชื้นสุดท้ายในก้อนอิฐออกมา เรียกว่า 'ไล่ความชื้น' หากไล่เร็วเกินไป ก้อนอิฐจะแตก"
"ไล่ความชื้นเสร็จแล้ว ค่อยใช้ไฟแรงเผา" นางเน้นน้ำเสียง "เผาจนแดงก่ำ ยิ่งเผาได้ที่เท่าไร อิฐยิ่งแข็งแรง ก่อนเปิดเตาให้รินน้ำลดอุณหภูมิ อิฐก็สำเร็จ"
นางพูดจบรวดเดียว นิ้วยังลากไปบนโต๊ะ "เจ้าคิดดู วิธีนี้ไม่เร็วกว่าสกัดหินหรือ แค่มีคนพอ เตาใหญ่พอ วันหนึ่งเผาอิฐได้หลายพันก้อนไม่ใช่ปัญหา ตอนนั้นสร้างบ้านจะได้ไวเป็นเท่าใด"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งฟังอย่างเงียบ ๆ ตามคำบรรยายของนาง จากเริ่มแรกที่สงสัย ค่อย ๆ กระจ่างชัด "วิธีนี้...ใช้ได้จริงหรือไม่"
สายตาของเขาจ้องไปที่เสิ่นเถาเถาเป็นประกาย
"ใช้ได้แน่นอน" เสิ่นเถาเถารับประกัน "บ้านเกิดข้า...เอ่อ...ข้าเคยพบในตำราโบราณ บ้านที่สร้างด้วยวิธีนี้ อยู่มาหลายร้อยปีก็ยังไม่พัง"
"ดี!" เซี่ยอวิ๋นจิ่งเชื่อมั่นในคำพูดของเสิ่นเถาเถา "เรามาเริ่มเผาอิฐกันเถอะ"