นางหวังอวี้หลานพยักหน้าแรง ๆ เพื่อบอกว่ารู้แล้ว
เวลานี้จู่ ๆ ลมดำก็กระพือปีก พวกเขามองไปยังที่ไกล ๆ อาทิตย์อัสดงย้อมทุ่งร้างเป็นสีแดงทองอันงดงาม
บนหอสังเกตการณ์เมืองทหาร ทหารยามขยี้ตาอย่างสุดแรง เชื่อสายตาตัวเองไม่ลง พลางมองไปยังจุดดำเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นที่ไกลออกไป
“กลับมาแล้ว… เป็นท่านแม่ทัพจางกับพวกเขา พวกเขากลับมาแล้ว!” เสียงตะโกนตื่นเต้นทำให้ทั้งเมืองทหารคึกคักไปหมด
ประตูเมืองถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ผู้คนจำนวนมากพากันหลั่งไหลออกไปนอกเมือง เบียดเสียดกันยืนเขย่งมองด้วยความคาดหวัง
ขบวนแห่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ คนและม้าล้วนเหนื่อยอ่อนเต็มไปด้วยฝุ่นธุลี ใบหน้าแต่ละคนที่แตกแห้งเพราะความหนาวเย็นล้วนเต็มไปด้วยความยากลำบากของการเดินทางไกล
บนหลังม้า บรรทุกถุงหนังและกระสอบป่านที่อวบอ้วนเต่งตึง
เสิ่นเถาเถากับเซี่ยอวิ๋นจิ่งยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่ด้านหน้าสุด เสิ่นเถาเถาเขย่งปลายเท้า ใบหน้าเผยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง เซี่ยอวิ๋นจิ่งแม้สีหน้ายังคงเย็นชา แต่แววตาก็เผยความคาดหวังออกมาเล็กน้อย
จางสวินควบม้านำหน้า เห็นฝูงชนที่ออกมาต้อนรับ ใบหน้าที่เหนื่อยล้าก็เผยรอยยิ้มที่เปิดเผยออกมา พลางโบกมืออย่างแรง
เหล่าองครักษ์ส่วนตัวที่อยู่ข้างหลังเขาต่างก็ยืดหลังตรง รับเกียรติยศอย่างวีรบุรุษนี้
ซวีเฉินอยู่ตำแหน่งท้าย ๆ ของขบวน สายตาของเขาข้ามฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว ค้นหาอย่างกระวนกระวาย จนกระทั่งเห็นสตรีผู้อ่อนโยนคนหนึ่งที่จูงร่างน้อย ๆ อยู่ หัวใจที่ตึงเครียดของเขาก็พลันผ่อนคลายลง
นางโตวก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน แววตาคลอด้วยน้ำตา แต่มุมปากกลับยกสูงขึ้น พยักหน้าให้เขาอย่างแรง
อาจื่อน้อยตัวน้อยยิ่งตื่นเต้น กระโดดโลดเต้น โบกมือเล็ก ๆ ร้องเรียก “ลุง! ลุง!”