แสงไฟในกระบอกยาสูบสว่างวูบแล้วดับลง สะท้อนใบหน้าแก่ ๆ ของอาปู่เจ็ดที่ย่นย่นราวกับเปลือกส้ม ดวงตาขุ่นมัวครึ่งหลับครึ่งตื่น แต่สายตากลับแอบกวาดมองไปที่ชายฉกรรจ์หลายคน
จี้เย่าจู่และพรรคพวกชาวสกุลจี้ที่มักจะเที่ยวเตร่ด้วยกัน นั่งล้อมรอบอาปู่เจ็ด
พวกเขาบนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ เอ่ยคำยกยอ แต่สายตากลับควบคุมไม่ได้ไม่ต่างอะไร คอยชำเลืองมองไปที่อาหญิงเจ็ดอยู่เรื่อย ๆ
"อาปู่เจ็ด ท่านช่างรอบรู้ยิ่งนัก จี้ซุ่ยซุ่ยเก่งกาจเพียงใด ก็ยังถูกท่านจัดการจนดิ้นไม่หลุด" น้ำเสียงของจี้เย่าจู่แฝงไปด้วยการเอาใจอย่างจงใจ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่เอวบางกระชับของอาหญิงเจ็ด
"ใช่แล้ว ๆ!" ชายหนุ่มอีกคนหัวเราะคิกคัก สายตาไม่วายจะชำเลืองไปที่ลำคอขาวผ่องที่โผล่พ้นผ้าคลุมของอาหญิงเจ็ดเป็นระยะ "อาปู่เจ็ดคือเสาหลักของตระกูลจี้เรา ตราบใดที่ท่านยังอยู่ เตาเผาอิฐก็เป็นของเราในกำมือ ไม่มีทางหนีรอดไปได้"
"ใช่ ใช่ ใช่!" ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ กลืนน้ำลาย แล้วจ้องมองมือของอาหญิงเจ็ดอย่างไม่ละสายตา "...อาหญิงเจ็ด เต้าหู้ที่ทำก็อร่อยไม่เบา อิอิ... อาปู่เจ็ดท่านช่างมีวาสนายิ่งนัก"
คำพูดของพวกเขา ภายนอกเป็นการยกยออาปู่เจ็ด แต่แท้จริงกลับแฝงไปด้วยความหงุดหงิดอิจฉา
ชนเผ่าเดียวกันที่อายุมากกว่าคนอื่น ๆ ในเพิงพัก ต่างก็หลับตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หรือไม่ก็ก้มหน้าลงเงียบ ๆ
คนที่อายุน้อยกว่า ต่างก็แอบส่งสายตากันไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่เข้าใจกันเองโดยไม่ต้องพูด
ถ้าไม่ใช่เพื่อมาดูอาหญิงเจ็ด ใครจะมานั่งหมอบอยู่ในกระท่อมไม้แห่งนี้ทุกวัน
อาปู่เจ็ดแก่ ๆ คนนี้ ดินได้ท่วมคอแล้ว เดินยังแทบจะเซ ยังฮุบเจ้าสาวน้อยอย่างอาหญิงเจ็ดที่ทั้งอ่อนเยาว์และงดงามไว้อยู่อีก