การสรุปบัญชีใกล้จะสิ้นสุดลง ผู้คนเริ่มน้อยลง สายสืบมองหาโอกาส จับเวลาที่เหมาะสม ก็หยิบเหล้าเมาหนึ่งขวดออกมาจากอกเสื้อ บนตัวขวดยังสลักลวดลายประณีต ดูแล้วไม่ใช่ของธรรมดา
เขายิ้มแย้มเข้าไปใกล้เสิ่นเสี่ยวชวน ลดเสียงลง พร้อมกับความสนิทสนมแบบ "เจ้าคงเข้าใจ" ว่า "พี่ใหญ่ ทำงานมาครึ่งวัน ปากคอแห้งผากแล้วกระมัง? น้องมีเหล้าลูกพลัมหอมที่นำมาจากบ้านเกิดทางใต้ ละมุนลิ้น ดื่มแล้วคอชุ่ม ยิ่งนัก ดับเหนื่อยได้ดี ท่านลองชิมดูไหม? ถือเป็นของกำนัลที่น้องมอบให้เพื่อแสดงความเคารพ ต่อไปก็ต้องพึ่งพาท่านชี้แนะอีกมาก!"
เสิ่นเสี่ยวชวนเมื่อเห็นขวดเหล้าประณีตนั้น จมูกก็สั่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับได้กลิ่นหอมของเหล้าแล้ว ดวงตาเป็นประกายเหมือนหมาป่าที่เห็นเนื้อ
ที่ว่าเขาติดเหล้าหนักมากเป็นที่เลื่องลือในเมืองทหาร การ "เอาใจถูกจุด" เช่นนี้ถือว่าเข้าทีเข้าทางอย่างยิ่ง
เขารับขวดเหล้ามา มือรู้สึกว่ามันหนักนิดหน่อย เปิดจุกออก กลิ่นเหล้าหอมละมุนก็ฟุ้งออกมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม "เฮ้ย! เหล้าดี! แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็นของชั้นยอด น้องชาย เจ้าฉลาดนัก! ไป ๆ ไป ๆ ที่นี่คนพลุกพล่านเกินไป พวกเราสองพี่น้องหามุมสงบ ๆ ดื่มสักสองสามจอกกันเถอะ!"
สองคนคล้องคอเดินไปเหมือนเพื่อนเก่าที่รู้จักกันมานาน ไปถึงใต้เพิงไม้เรียบง่ายที่มุมหนึ่งของโรงงาน ที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงนกกระจอกสองสามตัวส่งเสียงจ้อกแจ้กอยู่บนหลังคาเพิง
สายสืบเหมือนนักเล่นกล หยิบเนื้อวัวหมักซีอิ๊ว เต้าหู้แห้งตุ๋น และถั่วลิสงที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันออกมาจากอกเสื้ออีก เป็นอันมาก แล้ววางเรียงบนแผ่นไม้เรียบ