ซวีเฉิน:“?”
ใบหน้างดงามราวเทพบุตรของเขาฉายแววฉงนในพริบตา ดวงตาเย้ายวนประหนึ่งสายน้ำเป็นประกายกะพริบสองสามครั้ง เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “คุณหนูเสิ่น ท่านกล่าวสิ่งใด? อะไรที่เปลี่ยนเป็นบัว?”
ความหวังในใจเสิ่นเถาเถาพลันยุบแฟบราวกับลูกโป่งถูกตำหนาม
เขาไม่ใช่คนข้ามมิติ
มีเพียงนางเท่านั้นที่เป็นวิญญาณต่างโลก
เซี่ยอวิ๋นจิ่งสังเกตเห็นสีหน้าที่หม่นหมองลงทันใดของเสิ่นเถาเถา แล้วหันมองซวีเฉินที่กำลังงุนงง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย “สิ่งใด... ไก่อู?”
โจวอิงและวั่นซิงเอ๋อร์ก็มองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจเลยสักนิด
เสิ่นเถาเถายกมุมปากขึ้น ยิ้มฝืนๆ พลางกล่าว “ไม่มีอะไร แค่พูดพล่อยๆ ไปเอง”
นางตั้งสติ มองซวีเฉินอีกครั้ง น้ำเสียงกลับมาสงบและจับผิดดังเดิม “ซวีเฉิน น้ำมันสารส้มที่เจ้าว่าสกัดดินประสิว ก็เป็นวิธีที่ดีจริง แต่ว่าสิ่งที่เราขาดแคลนที่สุดตอนนี้ไม่ใช่วิธีสกัด หากแต่จะไปหาวัตถุดิบจากที่ใด?”
ซวีเฉินได้ยินดังนั้น ใบหน้ามิได้แสดงความลำบากใจแม้แต่น้อย กลับยิ่งมั่นใจมากขึ้น เขายื่นนิ้วปัดเส้นผมที่ปรกอยู่หน้าผากอย่างงดงามราวกับหยิบดอกไม้ แล้วชี้ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของสถานีพักม้า “เทือกเขาฉางไป๋มี จะมากเท่าใด... ก็มีเท่านั้น!”
“เทือกเขาฉางไป๋?” ดวงตาของเสิ่นเถาเถาพลันเป็นประกาย ใช่แล้ว เทือกเขาฉางไป๋เป็นภูเขาไฟที่สงบนิ่ง มีทรัพยากรความร้อนใต้พิภพอุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยบ่อน้ำร้อน
บริเวณที่ภูเขาไฟเคยปะทุนั้นล้วนเป็นแหล่งสะสมแร่กำมะถัน อีกทั้งภูเขาสูงป่าแน่น มนุษย์ห่างไกล แอ่งตะกอนทะเลสาบโบราณมีแนวโน้มสูงที่จะซ่อนชั้นดินดินประสิวอันอุดมสมบูรณ์
“เจ้ายังรู้เรื่องนี้อีกหรือ?” เสิ่นเถาเถาดีใจเป็นอย่างยิ่ง