ผู้ใดรุกล้ำแดนเรา แม้ไกลเพียงใดก็ต้องกำจัดให้สิ้น!
ทุกถ้อยคำราวกับเหล็กกล้าประสานเสียง สะท้อนพลังอันยิ่งใหญ่ที่ชื่อว่า "บ้านเมือง"
ดวงตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่งหดเกร็งลงวูบหนึ่ง เขามองเสิ่นเถาเถาผู้มีร่างบางเบาบางเบื้องหน้า มองดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความไม่ยอมแพ้ ใจกลางพลุ่งพล่านด้วยความชื่นชมราวคลื่นยักษ์และเลือดเนื้ออันร้อนระอุไร้ขอบเขต
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง ราวกับจะพูดสิ่งใด…
"เป้ง! เป้ง! เป้ง!"
เสียงเคาะประตูอันเร่งรีบขัดจังหวะคำพูดที่ยังไม่ทันเอ่ยออกมา
"ท่านเซี่ย! คุณหนูเสิ่น!" เสียงเร่งร้อนของหวังอวี้หลานดังมาจากนอกประตู "ลมดำเมื่อครู่เห็นผู้ต้องสงสัยที่บริเวณหุบเขาด้านหลัง ท่าทางลับๆ ล่อๆ ราวกับเป็นสายสืบ!"
"สายสืบ?" เซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถาสีหน้าเปลี่ยนพร้อมกัน
แววตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเปล่งประกายเย็นเยียบ ก้าวยาวๆ ไปที่ประตู ผลักม่านเปิดออก
หวังอวี้หลานหายใจหอบหนัก ชี้ไปทางภูเขาด้านหลัง "ลมดำบินวนอยู่ตรงนั้นส่งเสียงร้องอย่างเร่งร้อน ข้าปีนขึ้นหอสังเกตการณ์ ใช้กล้องส่องทางไกลเห็นคนสองคน สวมเสื้อหนังขนสัตว์มุดเข้าไปในหุบเขา ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะเป็นชาวตีหรง"
"จางสวิน!" น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นจิ่งราวกับน้ำแข็งแตกกระจาย กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายไปทั่ว
"ขอรับ!" จางสวินปรากฏตัวอย่างรวดเร็วราวเงาผี ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้มหยอกเย้าแม้แต่น้อย
"นำคนหนึ่งกลุ่ม ล้อมหุบเขาด้านหลัง ฆ่าไม่ไว้หน้า" เซี่ยอวิ๋นจิ่งสั่งการอย่างเด็ดขาด