ในยามที่ซ่งชิงหยวนกำลังเตรียมการอย่างขะมักเขม้นสำหรับคณะเดินทางค้าขายมุ่งเหนือ การฝึกอีกอย่างหนึ่งก็ได้เริ่มขึ้นภายใต้การผลักดันอันแข็งแกร่งของเสิ่นเถาเถาเช่นกัน
การฝึกทหารเรือ
ความโหดร้ายของสะพานหานเจียงคนยังคงฝังลึกในใจเสิ่นเถาเถา
แม้แดนเหนือจะดูแห้งแล้ง แต่ก็มิได้ขาดแคลนแม่น้ำลำธาร ใกล้เมืองทหารมีแม่น้ำสายใหญ่ชื่อ "แม่น้ำชางหลาน"
หากศึกสงครามบังเกิดอีกครั้ง ข้าศึกยึดเส้นทางน้ำ หรือฝ่ายเราจำเป็นต้องข้ามแม่น้ำจู่โจมโดยไม่คาดคิด การไม่ชำนาญน้ำย่อมเป็นจุดอ่อนมฤตยู
คำสั่งถูกส่งลงมา แต่ละกองทัพระดมกำลังคน จัดตั้ง "กองทัพเรือ"
ทว่าบุตรหลานแดนเหนือส่วนใหญ่เติบโตมาบนหลังม้า ย่อมมีความแปลกหน้าหรือแม้กระทั่งความหวาดกลัวต่อน้ำเป็นธรรมดา
ทหารชุดแรกที่ถูกผลักลงแม่น้ำ ต่างกระเสือกกระสนในน้ำอย่างน่าอเนจอนาถ ผู้ถูกน้ำกัดและตะคริวมีอยู่ทั่วไป ความคืบหน้าของการฝึกช่างเชื่องช้ายิ่งนัก
วันนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถามาตรวจดูการฝึกที่ริมฝั่ง เห็นหมู่ชายฉกรรจ์ในน้ำลึกเพียงเอวซัดเซระเนระนาด ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ยังขณะนั้น อาลี่ก็พาเสี่ยวชีเยว่เดินมาหาพวกเขา เสี่ยวชีเยว่เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ข้า...ข้าลองได้หรือไม่?"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถาต่างตะลึง แม้รู้ว่านางว่ายน้ำเก่งกาจเพียงใด แต่...พวกเขาไม่กล้าเสี่ยง
เสิ่นเถาเถาเอ่ยเสียงนุ่ม "ชีเยว่ น้ำยังเย็นอยู่ อย่าให้หนาวล่ะ"
เสี่ยวชีเยว่กลับส่ายหน้า สายตาแน่วแน่ "ข้า...ข้าไม่กลัวหนาว ตอนเด็กๆ พ่อพาข้าไปเล่นทะเล ข้ายังไม่รู้สึกหนาวเลย" นางดูเหมือนกลัวคนไม่เชื่อ จึงเสริมอีก "ในน้ำนั่นแหละ ถึงจะเหมือนกลับบ้านของข้า"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งมองร่างบางเบาของนาง ตั้งใจจะปฏิเสธ แต่คิดไปคิดมา ก็เอ่ย "อยากลองก็ลองเถิด อย่าฝืน หากรู้สึกไม่สบายให้ขึ้นฝั่งทันที"