ถ่านไม้ในกระถางเหล็กส่งเสียง "เปรี๊ยะ" แผ่วเบาราวกับกำลังรอวันดับสูญ ประกายไฟสีแดงที่คุกรุ่นอย่างอัดอั้นดิ้นรนกระโดดขึ้นด้านบนสองครั้ง แล้วก็กลับมืดสลัวลงอีกครั้ง
ความหนาวเหน็บของหนิงกู่ถ่าราวกับมีรูปร่าง มันแทรกซึมออกมาจากรอยแตกของกำแพงหิน ซึมผ่านช่องว่างของบานประตู และทะลุออกจากรอยแยกของกระเบื้องปูพื้นที่แข็งโป๊ก มันเลื้อยลึกเข้าไปถึงไขกระดูก
เซี่ยอวิ๋นจิ่งดื่มน้ำ เสียงทุ้มต่ำอู้อี้ ราวกับกำลังตีจังหวะให้กับไอหนาวที่อบอวลไปทั่วห้อง เขาช้อนเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองเสิ่นเถาเถาที่ยืนอยู่ที่ประตูแล้ว "บอกมาสิ ตระกูลเสิ่นของเจ้ามีอะไรที่เข้าตาข้าได้"
"ข้าไง!" เสิ่นเถาเถายื่นนิ้วชี้ออกมา แล้วชี้ไปที่ตัวเองอย่างมั่นใจ
"พรวด! แค่ก...แค่ก ๆ..." เซี่ยอวิ๋นจิ่งพ่นน้ำออกมา โก่งตัวไออย่างรุนแรง หยดน้ำไหลย้อยจากมุมปากที่แข็งกร้าวลงมาตามแนวกราม
ต้นเหตุของเรื่องขยับตัวเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วเกือบจะจิ้มเข้าไปในลูกกระเดือกของเซี่ยอวิ๋นจิ่งที่สั่นเทาจากการไอ "ทำไม รังเกียจข้าหรือ ข้ายังไม่ชอบเจ้าเลย"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งปาดคราบน้ำบนใบหน้า แล้วปัดมือของนาง "เสิ่น...เถา...เถา..." เขากัดกรามแน่น เสียงแหบพร่าราวกับบดฟันหลัง "เจ้าเห็นข้าเป็นลิงให้เล่นรึ!"
แม้แต่คำว่า "เปิ่นกวน" ก็ไม่เรียกแล้ว
เสิ่นเถาเถาไม่เถียง นางคว้าลูกแพร์แช่แข็งบนโต๊ะเตี้ยข้าง ๆ ขึ้นมา อ้าปากงับเข้าไป "กร้วม" หนึ่งคำ
ความเย็นเฉียบของเกล็ดน้ำแข็งผสมกับความหวานเลี่ยนของน้ำผลไม้ เต็มเปี่ยมไปด้วยรสชาติในความทรงจำ นางเช็ดมุมปากอย่างลวก ๆ เสียงที่ออกมาจากลำคอแม้ยังมีกากสาลี่ติดอยู่ แต่กลับแน่วแน่เด็ดเดี่ยว
"ถ่านหิน! ข้าบอกว่าข้ารู้ว่าหนิงกู่ถ่ามีถ่านหินอยู่ที่ไหน!"
ฝาถ้วย "เกร๊ง" หล่นลงบนพื้น กลิ้งเป็นวงหลายตลบ ดวงตาเย็นชาดุจน้ำหมึกของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง ในที่สุดก็มีประกายที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาจาง ๆ—แต่มันกลับเป็นมีดน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน
"อึง—"
อากาศพลันหนักอึ้งขึ้น
ตรงหน้าเสิ่นเถาเถามืดวูบ เงามหึมาโถมทาบลงมาจากศีรษะ