เสิ่นเถาเถาถูกคำพูดของโจวอิงทำให้รู้แจ้งอย่างกะทันหัน
จริงด้วย เรือกลไฟคือเป้าหมายสูงสุด แต่รถโดยสารไอน้ำก็เป็นโครงการทดลองที่ดีที่สุด อีกทั้งยังสามารถสั่งสมเทคโนโลยีและฝึกฝนบุคลากรล่วงหน้าได้อีกด้วย
“พี่โจวอิง ท่านเก่งจริงๆ” เสิ่นเถาเถาตื่นเต้นจนกระโดดกอดโจวอิง “เอาแบบนี้แหละ สร้างรถโดยสารสาธารณะก่อน แล้วให้มันวิ่งไปทั่วเมืองใหม่ของเรา”
โจวอิงถูกกอดจนรู้สึกเขินๆ แต่แววตากลับสดใสและแน่วแน่: “อืม เริ่มจากรถโดยสารคันแรกนี้แหละ”
นางหยิบถ่านดินสอ ลงมือวาดภาพอย่างรวดเร็วข้างๆ ภาพร่างของเสิ่นเถาเถา
นางวาดไปพลางอธิบายไปพลางด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็ว: “โครงรถต้องใช้ไม้เนื้อแข็ง ไม้โอ๊กดีที่สุด แข็งแรงและทนทาน เพลาต้องใช้เหล็กกล้า ตีซ้ำแล้วชุบน้ำเพื่อเพิ่มความแข็งแรง ล้อก็ใช้ไม้เนื้อแข็งทำดุมล้อ แล้วครอบด้วยห่วงเหล็กด้านนอกเพื่อเพิ่มความทนทานต่อการสึกหรอ ภายในแบริ่งเติมไขมันวัวเพื่อลดแรงเสียดทาน”
“หม้อต้มเป็นส่วนสำคัญ” นางชี้ไปที่ “ห้องเผาไหม้” ในภาพร่าง “ตรงนี้ต้องใช้เหล็กแผ่นหนาที่สุด ผนังด้านในเตาเผาควรบุด้วยดินเหนียวทนไฟ ตะแกรงเตาใช้เหล็กหล่อ การระบายอากาศต้องดีด้วย วัสดุของท่อไอน้ำยังต้องศึกษาอีก ต้องมีความยืดหยุ่นดี ไม่แตกง่าย รอยต่อใช้เกลียวแล้วอุดด้วยน้ำมันตะกั่ว กระบอกสูบก็ใช้ท่อเหล็กหนา ขัดผนังด้านในให้เรียบ”
“การแกะสลักส่วนเฟืองเป็นเรื่องยากที่สุด ฟันเฟืองต้องได้ขนาด การประกบกันต้องแน่น เฟืองใหญ่ขับเคลื่อนเฟืองเล็ก การหมุนต้องราบรื่น”
“แล้วก็ปล่องไฟนี่” นางชี้ไปที่หลังคารถ “ม้วนจากเหล็กแผ่นบาง ด้านบนใส่ฝากันฝน”
“ที่สำคัญที่สุดคือห้ามล้อ” โจวอิงสีหน้าจริงจัง “รถวิ่งเองแล้วหยุดไม่ได้ไม่ได้นะ ต้องออกแบบห้ามล้อมือ ดึงผ้าห้ามล้อให้กอดดุมล้อ หรือออกแบบห้ามล้อเท้า เหยียบลงไปเพื่อขัดเพลาส่งกำลัง”
นางยิ่งพูดยิ่งละเอียด ปลายถ่านดินสอพลิ้วไหวราวกับมีลม
ภาพร่างที่ละเอียดยิ่งขึ้นพร้อมระบุขนาดและวัสดุกำลังเป็นรูปเป็นร่างอย่างรวดเร็วใต้ปลายถ่านดินสอของนาง
แนวคิดที่เคยคลุมเครือเหล่านั้น กลายเป็นรูปธรรมและเป็นไปได้อย่างรวดเร็วในมือนาง