เขาลดเสียงลงต่ำยิ่งกว่าเดิม แทบไม่ได้ยิน
เสิ่นเถาเถาพยายามสุดกำลัง เพ่งมองไปตามทิศทางที่เขามอง
มือขวาของโจวอิงกำลังหดกลับเข้าไปในแขนเสื้อ ที่โคนนิ้วก้อยของนาง มีเส้นไหมสีขาวเงินพันอยู่รอบหนึ่ง ละเอียดราวใยแมงมุม สะท้อนแสงโลหะเย็นเยียบวาบหนึ่งตรงรอยต่อของแสงและเงา
แสงนั้นวาบขึ้นครั้งหนึ่ง ราวกับมีเกล็ดหิมะที่ยังไม่ละลายติดอยู่
และตรงจุดที่ซ่งซานเพิ่งถลาเข้าไปนั้น มีรอยลายของหิมะเล็กๆ จริงๆ ราวกับถูกเส้นด้ายที่บางเฉียบรัดผ่านแล้วก็เรียบออกในชั่วพริบตา
หากไม่สังเกตให้ดี ก็แทบจะเหมือนกับพื้นผิวหิมะที่ราบเรียบโดยรอบไม่มีผิด
ที่เหนือกว่านั้นคือ ร่องรอยนั้นเล็กจนไม่อาจแยกแยะได้เลย
โจวอิงชอบหลี่ไท่จื่อ คอยช่วยเหลือหลี่ไท่จื่อ นี่ก็พอจะเข้าใจได้ แต่ด้วยมือเช่นนี้ กลไกอาวุธลับเช่นนี้ ไร้เสียงไร้กลิ่น ไม่ทำร้ายผิวหนัง ไม่เผยร่องรอย ไม่ทิ้งหลักฐานใดๆ แม่นยำถึงขีดสุด
ความตกตะลึงในใจของเสิ่นเถาเถานั้นยากจะบรรยาย คนธรรมดาไม่สามารถทำได้เช่นนี้แน่นอน
ใช้วิชาอาวุธลับได้อย่างลึกลับถึงเพียงนี้โดยไม่ทิ้งร่องรอย อย่างนี้แล้ว โจวอิงผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่
กองไฟยังลุกโชนต่อไป เปลวไฟขนาดใหญ่บิดเบี้ยวลุกโชน สะท้อนใบหน้าที่เปี่ยมล้นด้วยความปีติยินดีเหล่านั้น
พวกผู้ชายยังคงตบไหล่หลี่ไท่จื่อหัวเราะหยอกล้อ พวกผู้หญิงแบ่งปันเนื้อแกะอ่อนที่หั่นไว้แล้ว พวกเด็กๆ วิ่งไล่กันรอบกองหิมะ เสียงเพลงอันไพเราะของอาลี่ลอยมาตามสายลม
เสิ่นเถาเถารวบเสื้อคลุมใหญ่ของตนให้แน่นขึ้น มองไปยังร่างบางเพรียวที่อยู่ริมประตู
โจวอิงเดินกลับไปยังตำแหน่งของตนท่ามกลางผู้คนแล้ว หยิบกิ่งไม้เล็กๆ ขึ้นมา ใช้เขี่ยเศษถ่านที่เหลืออยู่ของกองไฟอย่างเงียบๆ
แสงสีแดงที่กระโดดโลดเต้นส่องลงบนใบหน้าด้านข้างที่เงียบงันของนาง ฉายชัดโครงหน้าที่ดื้อรั้น
เสิ่นเถาเถาซบหน้าลงไปในขนสัตว์ที่อบอุ่น สมองที่สร่างเมาแล้วนั้นปลอดโปร่งเป็นพิเศษ
ณ หนิงกู่ถ่าอันหนาวเหน็บแห่งนี้ สิ่งที่ซ่อนไว้มีเพียงแร่ธาตุอันอุดมเท่านั้นหรือ ในกายที่เงียบงันเหล่านั้น สิ่งที่ซ่อนไว้ต่างหากคือพลังที่แท้จริง ที่สามารถก่อความปั่นป่วนไปทั่วทั้งฟ้าดิน