ภายในพระตำหนัก งานเลี้ยงต้อนรับดำเนินไป ทว่าบรรยากาศกลับเย็นเยียบถึงขีดสุด
แม้เสียงดนตรีจะยังไม่หยุด นางรำยังคงหมุนตัว ทว่าในอากาศกลับอบอวลไปด้วยความระแวง มิใช่ความครึกครื้นของงานเลี้ยง แม้แต่การยกจอกชนจอก สายตาต่างก็เป็นประกายวูบไหว ต่างคนต่างซ่อนใจคิด
ซวงฉวนสยงเอนกายอยู่ข้างแท่นประทับ มือข้างหนึ่งหยิบจอกทองคำฝังพลอยขึ้นมาเล่น ปลายมุมปากยกยิ้มเย็นชา ไร้ซึ่งความจริงใจ ในดวงตาสามเหลี่ยมเปล่งประกายแววเจ้าเล่ห์และอำมหิต
เพียงวาจาเสียดแทงก่อนหน้านี้ของเขา ก็เผยให้เห็นจุดยืนและความหยิ่งยโสของเขาอย่างชัดเจน
เขาดูจะไม่คิดหยุดเพียงเท่านี้ วางจอกเหล้าลง สายตากวาดมองไปทั่วห้อง แล้วหยุดอยู่ที่เซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถา เอ่ยเสียงดังขึ้นเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยการยั่วยุและความกังขาอย่างชัดเจน
“ท่านแม่ทัพเซี่ย คุณหนูเสิ่น” เขายืดเสียง “แคว้นใหญ่ฟ้าประทาน แผ่นดินกว้างไพศาล ทรัพย์สมบูรณ์ ไพร่พลแข็งแกร่ง เมืองทหารแดนเหนือยิ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือ น่าคารวะยิ่งนัก แต่ว่า... ข้ามีข้อสงสัยอยู่ประการหนึ่ง ใคร่เรียนถามท่านทั้งสอง” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สังเกตปฏิกิริยาของผู้คน เห็นว่าดึงดูดความสนใจได้ทั้งหมดแล้ว จึงค่อย ๆ เอ่ยต่อ “เมืองทหารอยู่แดนเหนือไกลโพ้น ห่างจากหลิวชิวของเราราวหมื่นลี้ทะเล ธรรมดาไม่ค่อยได้ติดต่อกันนัก เหตุใดจู่ ๆ ถึงได้ใส่ใจกับเหล่าโจรสลัดในน่านน้ำหลิวชิวของเราเพียงนี้ ถึงกับไม่รังเกียจที่จะยกทัพใหญ่ ข้ามทะเลอันไกลโพ้นมาเช่นนี้ เหตุผลที่ว่าเพื่อปราบโจรพิทักษ์การค้านั้น ฟังดูชอบธรรมก็จริง แต่ว่า... ฮ่า ๆ ดูจะเกินเหตุไปหน่อยมิใช่หรือ หรือว่า... จะมีเจตนาอื่นแอบแฝง?”
คำพูดนี้ทำให้ภายในตำหนักเงียบลงฉับพลัน เสียงดนตรีดูเหมือนจะสะดุดไปครู่หนึ่ง เหล่าขุนนางที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะฝ่ายเป็นกลางกลุ่มนั้น ต่างเงี่ยหูฟัง สายตากวาดไปมาอยู่ระหว่างซวงฉวนสยงกับเซี่ยอวิ๋นจิ่ง
ถ้อยคำนี้ช่างร้ายกาจนัก ตรง ๆ ตั้งคำถามถึงแรงจูงใจในการยกทัพของเมืองทหาร บอกเป็นนัยว่าพวกเขามีความคิดซ่อนเร้น หวังจะยุ่งเกี่ยวกับหลิวชิว ทำให้เซี่ยอวิ๋นจิ่งและพวกตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างยิ่งในทันที