“ทุกท่าน เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาสิ้นหวัง”
ทันใดนั้น ซ่งชิงหยวนก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ จากมุมห้อง ใบหน้าของเขาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ราวกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ประหนึ่งฟ้าถล่มแผ่นดินทลายตรงหน้า มิอาจสั่นคลอนเขาได้ ความสงบนิ่งเหนือคนทั่วไปเช่นนี้ ทำให้ผู้คนรู้สึกวางใจเป็นพิเศษในยามนี้
“บัณฑิตเอกซ่ง?” เสิ่นเถาเถาหันไปมองเขา นางรู้ดีว่าซ่งชิงหยวนไม่เคยกล่าววาจาไร้สาระ
สายตาของซ่งชิงหยวนกวาดมองทั่วทั้งห้องอย่างสุขุม เก็บภาพความสิ้นหวังของทุกคนไว้ในสายตา น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “แผนการของซวงฉวนสยงนั้นชั่วร้ายอย่างยิ่ง ทำให้พวกเราตั้งรับไม่ทัน เขาช่วงชิงความชอบธรรม ควบคุมกระแสความคิดเห็น และทำให้พวกเราเสียเปรียบในด้านศีลธรรม เรื่องนี้พวกเราต้องยอมรับ”
ทว่าจู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนประเด็น น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเราแพ้หมดรูปแล้ว และยิ่งไม่ได้หมายความว่าพวกเราสูญเสียต้นทุนในการพลิกสถานการณ์”
เขาเดินไม่กี่ก้าวไปยังแผนที่ทะเลหลิวชิวที่แขวนอยู่ ก่อนใช้นิ้วกดลงบนตำแหน่งท่าเรืออย่างแรง “ดูตรงนี้! เรือรบกองทัพเรือที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเมืองทหารเรายังคงทอดสมออยู่ในอ่าวแห่งนี้ เหล่าขุนพลผู้เชี่ยวชาญการรบยังคงยืนอยู่ที่นี่โดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย”
นิ้วของเขาเคลื่อนผ่านผู้คนทุกคนที่พวกเขาช่วยออกมาได้ “พวกเราช่วยฝ่าบาท องค์หญิงอวิ๋นจู และต้าจวินเหวินเต๋อออกมาได้สำเร็จ เชื้อสายที่ชอบธรรมที่สุดของราชวงศ์หลิวชิวมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ เพียงเท่านี้ก็เป็นธงที่ทรงพลังยิ่งกว่าราชโองการใด ๆ ที่ประทับตราหยกเสียอีก นี่คือความจริงที่ไม่มีผู้ใดลบล้างได้”
จากนั้นนิ้วของเขาก็ชี้ไปยังจุดบนแผนที่ซึ่งแทนเมืองโชริ “แล้วหากมองซวงฉวนสยง เขามีอะไรบ้าง? หุ่นเชิดทารกที่ไม่รู้ที่มา คำโกหกไร้ฝีมือชุดหนึ่งซึ่งทนต่อการไตร่ตรองไม่ได้แม้แต่น้อย และกลุ่มคนชั้นเลวที่รวมตัวกันชั่วคราวเพราะผลประโยชน์ ยังมีหนี้เลือดมากมายจากการปกครองอันโหดเหี้ยม กับความเคียดแค้นของประชาชนที่พุ่งทะยานเสียดฟ้า”