นอกลานประตูมีเสียงอึกทึกและฝีเท้าอย่างลังเลดังมา แต่ไม่นาน เหล่าองครักษ์ก็ดูเหมือนจะถอยห่างไปทั้งหมด
เสิ่นเถาเถาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย นางยังคงระมัดระวังอย่างสูง ค่อยๆ ถอยไปที่ริมหน้าต่าง ใช้หางตามองดูสถานการณ์ภายนอก จนแน่ใจว่าองครักษ์ถอยไปอยู่นอกกำแพงลานแล้วจริงๆ
นางสูดหายใจเข้าลึก พลันรวบรวมพลังลมปราณ ส่งเสียงร้องแหลมสูงออกมา
เกือบจะในเวลาเดียวกัน
"ปัง!" ประตูหลังของวังถูกกระแทกเปิดจากด้านนอกอย่างแรง
"เถาเถา! รีบไป!" เสียงเรียกเร่งด่วนดังขึ้น! เห็นจางเสี่ยวกงพุ่งเข้ามาอย่างเสือดาว คุ้มกันอยู่ด้านหน้าเสิ่นเถาเถาอย่างรวดเร็ว
"ไป!" เสิ่นเถาเถาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ภายใต้การคุ้มกันของจางเสี่ยวกงและคนอื่นๆ รีบพุ่งไปที่ประตูหลัง ที่นั่นมีรถม้าธรรมดาคันหนึ่งจอดอยู่จริงๆ
ในขณะที่พวกเขาพุ่งออกจากประตูหลังเสิ่นเถาเถาก็พลันเหวี่ยง"เจ้าก้อน"ที่เปื้อนเลือดในมืออย่างสุดแรงไปทางด้านในวัง
สิ่งนั้นลอยเป็นเส้นโค้ง ร่วงลงไปในกอพู่ก้านหนามที่หนาทึบในลานอย่างแม่นยำ
"ของอยู่ในกอพู่ จะหามันเจอหรือไม่ ก็แล้วแต่โชคของเจ้า" เสิ่นเถาเถาพูดประโยคสุดท้ายอย่างเย็นชา
"ฮิ้ว!" จางเสี่ยวกงสะบัดแส้ม้า รถม้าก็พุ่งออกไปอย่างลูกธนูที่หลุดจากสาย ตามทางลับที่วางแผนไว้ล่วงหน้า มุ่งหน้าไปทางท่าเรืออย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่เสิ่นเถาเถาส่งสัญญาณจนรถม้าออกไป ใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบคดี สั้นจนแทบตั้งตัวไม่ทัน
จนรถม้าหายไปสุดซอย องครักษ์ในวังจึงกล้าผ่อนมือเล็กน้อย แล้วตะโกนอย่างร้อนรนไปทางซวงฉวนสยงที่แทบจะหมดสติว่า "ท่าน! ท่าน! นางไปแล้ว! ของถูกโยนลงกอพู่แล้ว! ข้าน้อยจะไปหาทันที!"
ซวงฉวนสยงได้ยินดังนั้น ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหันเหมือนแสงยามอัสดง แผดเสียงคำรามด้วยเสียงแหบพร่า "เร็ว! รีบไปหา! ปิดข่าว! ปิดวังทั้งหมด! ห้ามผู้ใดเข้าออก! รีบเรียกหมอหลวง! รีบสิ!" ความคิดเดียวในตอนนี้ของเขาคือการหาของวิเศษที่ช่วยชีวิตและปิดข่าว ไม่คิดจะไล่ล่าเสิ่นเถาเถาเลยด้วยซ้ำ