ในหมู่ผู้ที่คัดเลือกไม่ผ่าน ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้น ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่เพิ่งแพ้ในการทดสอบความแข็งแกร่งของร่างกาย นวดแขนที่ปวดเมื่อยแล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นเสียงดัง "ถุย! เรื่องบัดซบอะไรกัน แบกอิฐทั้งวันได้หน่วยค่าแรงสามร้อยหน่วยอย่างมั่นคง ตีเหล็กแม้จะให้ห้าร้อยหน่วย แต่ต้องผ่านการทดสอบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ยังต้องเซ็นสัญญาผูกมัดอีก ถูกมัดไว้กับโรงงานที่แทบไหม้นี่ทั้งชีวิต! ทำไมกัน?"
คำพูดนี้ทำให้ผู้ที่คัดเลือกไม่ผ่านคนอื่นๆ รู้สึกคล้อยตาม พากันพูดเสริม:
"ใช่แล้ว! เกินไปแล้ว!"
"ก็ทำงานเหมือนกันแท้ๆ ยังต้องแบ่งชั้นวรรณะอีกหรือ!"
"ข้าไม่ทำแล้ว!"
โจวอิงได้ยินดังนั้น ก็หันตัวอย่างฉับพลัน สายตาจ้องไปที่ใบหน้าของชายร่างใหญ่คนนั้น นางเย้ยหยันเสียงเย็น "โรงงานอาวุธต้องการผู้ที่มีความภักดีซึ่งสามารถหล่อหลอมอาวุธที่ใช้ป้องกันเมืองได้ ไม่ใช่พวกกรรมกรที่คิดแต่จะคำนวณหน่วยค่าแรง เลือกที่ไหนสบายกว่ากัน รู้สึกน้อยใจหรือ? รู้สึกไม่เป็นธรรมงั้นหรือ? ประตูเปิดกว้างอยู่ ไม่มีใครห้ามเจ้าไป แต่จงจำไว้ เมื่อดาบของตีหรงฟันมา ชีวิตของเจ้าขึ้นอยู่กับอาวุธที่พวกข้าตีขึ้นมา!"
นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองชายร่างใหญ่คนนั้น "อยากได้ความสงบสุข อยากได้อิสรภาพงั้นหรือ? ได้! เมื่อใดที่เมืองทหารไม่ต้องการการเสียเลือด ไม่ต้องการคนเฝ้ายามอีก แล้วเจ้ากลับมาคุยกับข้าเถอะ บัดนี้ เจ้าจะอยู่ก็ต้องใช้ความสามารถของตัวเองเพื่อสร้างอนาคต หรือจะไปก็ไปซะ อย่ามาขวางหูขวางตา โรงงานอาวุธไม่เลี้ยงคนขี้ขลาด!"
คำพูดจบลงอย่างมีน้ำหนัก ดั่งค้อนทุบลงบนหัวใจของทุกคน
ชายร่างใหญ่ถูกพูดจนหน้าดำหน้าแดง แม้จะขุ่นเคืองแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ภายใต้สายตาจ้องเขม็งของโจวอิง เขาก้มหน้าลงอย่างเขินอาย ไม่กล้าพูดอะไรอีก