นอกเตาเผาอิฐบนลานกว้าง เสียงอันทรงพลังแหลมคมของโจวอิง ดั่งค้อนเหล็กทุบลงบนทั่งเหล็ก ทำให้แก้วหูคนสั่นก้องกังวาน
"เสิ่นต้าซาน! ออกมาพูดให้ชัด! เตาเผาอิฐของเจ้าเป็นอันใดกัน? จ้องแต่จะแย่งคนจากโรงตีเหล็กของข้ารึ?" โจวอิงเอามือทั้งสองข้างท้าวเอว ยืนขวางทางเข้าออกเตาเผาอิฐ ท่าทางดุดัน
เสิ่นต้าซานเพิ่งออกจากเตา ใบหน้าเปื้อนเขม่าถ่าน ถูกโจวอิงตะคอกใส่แบบไม่ทันตั้งตัว ถึงกับงงไปชั่วขณะ แอบหดคอโดยไม่รู้ตัว พูดตะกุกตะกักอยู่นาน "โจว...อาจารย์โจว...เรื่องนี้จะให้ข้ากล่าวอย่างไรดี?"
"กล่าวอย่างไรงั้นรึ?" โจวอิงขมวดคิ้วเข้ม "ช่างตีเหล็กฝีมือดีหลายคนของข้า หายไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร? พอสืบดู ก็พบว่าหนีมาที่เตาเผาอิฐของเจ้าหมด! เสิ่นต้าซาน เจ้าเก่งนัก! แย่งคนจนมาแย่งถึงหัวข้า!"
เสิ่นต้าซานปากหนักอยู่แล้ว ถูกโจวอิงซักไซ้ราวกับระดมยิงถล่ม ยิ่งพูดไม่เป็นประโยค หน้ายิ่งแดงก่ำ "ข้า...ข้าไม่ได้...เป็นพวกเขาเอง..."
ชุนเหนียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว รีบเข้าไปไกล่เกลี่ย น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน "อาจารย์โจว ท่านโปรดหายโกรธก่อน นี่เป็นความเข้าใจผิด ไม่ใช่พี่ต้าซานไปแย่งคนจริงๆ เป็นอาจารย์หลายท่านนั้นเองที่เห็นว่างานที่เตาเผาอิฐ...อืม...เบากว่าเล็กน้อย และหน่วยค่าแรงก็ไม่ได้น้อยลง จึงมาสมัครทำงานด้วยตนเอง ที่เตาเผาอิฐช่วงนี้ก็เร่งงานจริง ขาดคน จึง...จึงรับไว้"
โจวอิงโทสะลดลงบ้าง แต่ยังไม่พอใจ "เช่นนั้นโรงตีเหล็กของข้าล่ะ? ตอนนี้หลอมอาวุธเป็นของจำเป็นทหาร สำคัญยิ่งนัก เดิมทีคนก็ขาดมือ ยิ่งตอนนี้ยิ่งหมุนไม่ทัน หากทำให้การส่งมอบอาวุธยุทโธปกรณ์ล่าช้า ผู้ใดจะรับผิดชอบ?"