"ซ่งชิงหยวนคิดจะขวางก็ไม่ทันแล้ว จำต้องบดบังเสี่ยวชีเยว่ไว้เบื้องหลัง"
"แต่ท่าทางปกป้องของเขายิ่งกระตุ้นความโกรธขององค์หญิงจาวหยาง สีพระพักตร์เปลี่ยนจากแดงเป็นขาว แล้วจากขาวเป็นเขียว ความอับอายและความขุ่นเคืองกลืนกินสติทั้งมวล องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ กลับถูกนางกำนัลต่ำต้อยคนหนึ่งเทียบจนด้อยกว่า ซ่งชิงหยวนยอมเลือกนางกำนัล ไม่ยอมเลือกนาง"
"‘นางบ่าวชั่ว อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ’ องค์หญิงจาวหยางโกรธจนตัวสั่น พระสุรเสียงแหลมคม ‘จงตีให้ตายนางบ่าวปากพล่อยคนนี้ และพวกตระกูลซ่งที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ตีให้ตายให้หมด’"
"องครักษ์พุ่งเข้าไปดั่งหมาป่า ตะบองถูกยกสูง จวนจะฟาดลงบนร่างของพ่อซ่งและแม่ซ่ง ซ่งชิงหยวนตาแทบถลน ดิ้นรนสุดชีวิต โซ่ตรวนหนักกระแทกจนเนื้อตัวเขาแตกเป็นแผล เขาคำรามตะเกียกตะกายจะขวางหน้าไว้เบื้องหน้าบิดามารดา"
"ท่ามกลางความวุ่นวาย ตะบองไม้โจ่วหนักหนึ่งท่อน พาเสียงลมหวีดหวิว ฟาดลงมาที่ท้ายทอยของซ่งชิงหยวนอย่างรุนแรง หากพลาดลงเต็ม ๆ ตายไม่เป็นก็ต้องพิการ"
"ในชั่วขณะคับขันยิ่งนัก"
"ร่างเล็กบางราวกับผีเสื้อกลางคืนที่บินเข้ากองไฟ พุ่งเข้ามาชนจากทางด้านข้าง เสียสละร่างกายอันบอบบางของตน ขวางไว้เบื้องหลังซ่งชิงหยวน"
"ปัง!"
"เสียงทึบ ตะบองฟาดลงบนศีรษะของ...เสี่ยวชีเยว่"
"โลหิตทะลักออกจากขมับของนางในพริบตา เปื้อนใบหน้า ชุ่มเสื้อผ้าหยาบ ร่างเล็กบางของนางดั่งว่าวที่สายขาด ร่วงลงอย่างอ่อนแรง เลือดแดงฉานแผ่กระจายเป็นวงกว้างบนแผ่นหินเขียวเย็นเฉียบ"
"ชีเยว่! ซ่งชิงหยวนส่งเสียงร่ำไห้สุดหัวใจ"
"องครักษ์ก็ตกใจกับภาพอันน่าเวทนานี้จนปล่อยมือ ซ่งชิงหยวนสะบัดโซ่ตรวน กอดเสี่ยวชีเยว่ไว้แนบอก เลือดอุ่นเปื้อนชายเสื้อของเขา และเปื้อนดวงตาของเขาด้วย เขาเอามือสั่นเทา พยายามจะห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุด ไร้ประโยชน์ เสียงครวญครางด้วยความสิ้นหวังดังจากลำคอ"
"ฆ่าคนแล้ว!"
"องค์หญิงฆ่าคนกลางถนนแล้ว!"
"ฝูงชนที่มุงดูแตกตื่นโกลาหลทันที"
"เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ความหวาดระแวงต่ออำนาจกษัตริย์ปะทุขึ้นดั่งคลื่นยักษ์"