หน้าโรงไม้ที่ถูกจัดอันดับไว้อย่างชัดเจนว่าเป็น "ชั้น ค" นั้น เปรียบเทียบกับแถวยาวเหยียดที่หน้าจุดรับสมัครงานของโรงเลี้ยงสัตว์ข้าง ๆ กับภาพที่คึกคักของโรงงานทหารแล้ว ยิ่งทำให้ดูเงียบเหงาจนชวนให้รู้สึกเจ็บแปลบในใจ
พ่อเสิ่นนั่งยอง ๆ อยู่บนกองขี้กบไม้ใหม่ ๆ หน้าประตูโรงไม้ของตน คิ้วขมวดเป็นปมตาย
เขามองผู้ที่มาสอบถามอยู่ไม่กี่คนตรงหน้า ไม่ก็เป็นพวกแก่ผมหงอก มือสั่นจนแทบจะจับสิ่วไม่ไหว หรือไม่ก็เป็นเด็กตัวผอมเหลือง ๆ ที่ยังสูงไม่ทันกบไสไม้ เมื่อคิดได้ดังนั้น ไฟโทสะในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาตง ๆ
"ฮึ่ย!" เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที "ข้าไม่ยอมรับเด็ดขาด!"
เขากระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ แล้วรีบวิ่งตรงไปยังที่ที่เสิ่นเถาเถานั่งจัดการงานอยู่ ผลักประตูเข้าไปเสียงดังลั่น เสียงอันดังลั่นจนฝุ่นบนคานบ้านร่วงหล่นลงมาเป็นละออง: "เถาเถา! เจ้ามาช่วยตัดสินให้ข้าที!"
เสิ่นเถาเถากำลังก้มหน้าก้มตาจมอยู่กับกองแบบแปลนจำนวนมาก พอถูกเสียงตะโกนที่มาอย่างกะทันหันนี้ทำให้ปลายพู่กันสั่นเทิ้ม
นางเงยหน้าขึ้น มองหน้าบิดาที่แดงก่ำด้วยความโกรธและหนวดที่เชิดขึ้นด้วยความไม่พอใจ รู้สึกทั้งขบขันและจนใจ: "ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปอีกแล้ว? ใครมาทำให้ท่านโกรธขนาดนี้?"
"เป็นอะไรไป? เจ้ายังกล้าถามข้าว่าเป็นอะไรไปอีก!" พ่อเสิ่นก้าวยาว ๆ มาถึงหน้าโต๊ะทำงาน ชี้ไปที่ประกาศแผ่นนั้น "เจ้าดูสิ! ดูให้ดี ๆ! ชั้น ค! ฝีมือของข้า ต่อให้อยู่ในกรมโยธาธิการก็ยังเป็นฝีมือที่ใคร ๆ ก็ยอมรับได้ แต่ตอนนี้กลับถูกจัดให้อยู่แค่ชั้น ค ถึงขนาดแผงขายเนื้อของวั่นซิงเอ๋อร์นั่น ยังถูกจัดให้อยู่ชั้น จ ได้เลย ฝีมือที่แกะสลักเตียงสูงมีสลักลายได้ถึงขนาดนี้ของข้า สู้มีดเชือดหมูที่เปื้อนเลือดของนางไม่ได้เลยหรือไง?"
เมื่อเห็นบิดาทำหน้างอแงเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ได้ขนม เสิ่นเถาเถาก็รู้สึกอ่อนใจลงไปบ้าง แต่ก็ยังอดทนอธิบาย: "ท่านพ่อ กฎข้อบังคับนี้บัณฑิตเอกซ่งเป็นคนกำหนดขึ้นตามความต้องการเร่งด่วนที่สุดของเมืองทหารในเวลานี้ ตอนนี้พวกตีหรงกำลังบีบเข้ามาใกล้ การรับประกันเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ อาหารการกิน และที่พักอาศัยย่อมเป็นเรื่องสำคัญที่สุดเป็นอันดับแรก..."