จี้ซุ่ยซุ่ยส่ายหน้า เรื่องนี้บางจุดนางเองก็ไม่แน่ใจ
เกี่ยวกับว่านางหนานอวี่ตกต่ำจากลูกสาวขุนนางผู้น้อยแห่งสำนักเกษตรกรรมมาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร จี้ซุ่ยซุ่ยรู้เพียงเศษเสี้ยวคำเล่าลือที่แพร่สะพัดในเรือนลึกของตระกูลจี้เท่านั้น
"ถ้าอย่างนั้น เราก็ไม่ต้องนั่งคิดให้ปวดหัวอยู่ที่นี่หรอก" เสิ่นเถาเถามองจี้ซุ่ยซุ่ย แล้วลดเสียงลงเบามาก "ซุ่ยซุ่ย เจ้าจะไปเป็นเพื่อนข้าเยี่ยมหนานอวี่ได้หรือไม่?"
จี้ซุ่ยซุ่ยมองสบตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของเสิ่นเถาเถา แล้วพยักหน้า "อื้ม"
"ดี" ดวงตาเสิ่นเถาเถาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นยืนทันที ฝีมือไวจนเกิดลมพัด "ไปกันเถอะ บัดนี้เราก็ไปกันเลย"
นางคว้าเสื้อบุนวมหนาที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมา สวมใส่คลุมตัวอย่างไร้ระเบียบ แล้วหยิบเสื้อบุนวมเก่าของจี้ซุ่ยซุ่ยมาคลุมให้ พร้อมผูกเชือกให้เรียบร้อย จี้ซุ่ยซุ่ยอยากจะสวมเอง แต่มือของนางไม่ทันใจเสิ่นเถาเถา
"ท่านเซี่ย เราไปเยี่ยมหนานอวี่กันก่อนนะเจ้าคะ" เสิ่นเถาเถาจูงมือจี้ซุ่ยซุ่ย แล้วเอ่ยบอกเซี่ยอวิ๋นจิ่ง
เซี่ยอวิ๋นจิ่งวางชามลงพอดี เขาพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำ "จงไปเถิด ระวังพื้นโคลนบนทางด้วย"
"เจ้าค่ะ!" เสิ่นเถาเถารับคำ แล้วจูงมือจี้ซุ่ยซุ่ยออกไปข้างนอก
"เดี๋ยวก่อน ข้าก็ไปด้วย" ขายาวของจางสวินก้าวเร็วหลายก้าวมาถึงหน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง "ซุ่ยซุ่ย ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า ทางข้างนอกลื่น ข้า..."
"หยุด" น้ำเสียงเย็นเยียบของเซี่ยอวิ๋นจิ่งดังขึ้น ไร้ซึ่งอุณหภูมิใด ๆ
ฝีเท้าของจางสวินหยุดชะงักกระทันหัน เขาหันกลับมาอย่างแข็งทื่อ สบสายตาเซี่ยอวิ๋นจิ่ง หัวใจหวาดหวั่นขึ้นมาทันที