เซี่ยอวิ๋นจิ่งรู้ดีว่าบรรดาขุนนางผู้ใหญ่เหล่านั้นคิดอะไรอยู่ในใจ
เขาไม่มีความโลภในบัลลังก์แม้แต่น้อย แต่หากตำแหน่งนี้สามารถมอบสถานะอันสูงส่งที่สุดให้กับหญิงสาวที่เขารักได้...
นี่ก็ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ลึกที่สุดในใจเขาที่อยากมอบให้นางมาตลอด
เขาจินตนาการถึงภาพเถาเถาสวมมงกุฎและชุดเจ้าสาว ยืนเคียงข้างเขารับการเข้าเฝ้าจากราษฎรนับหมื่น หัวใจกลับเอ่อล้นด้วยความคาดหวังขึ้นมาฉับพลัน
“ที่เหล่าท่านกล่าวมาก็มีเหตุผล” เซี่ยอวิ๋นจิ่งเอ่ยปากช้าๆ น้ำเสียงนุ่มนวล “เรื่องนี้... ให้ข้าพิจารณาก่อน”
เมื่อเลิกประชุม เซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นในใจได้ เขาเรียกขุนนางกรมวังมาสอบถามถึงพิธีการสถาปนาฮองเฮาอย่างลับๆ กระทั่งเริ่มคิดว่าควรใช้มงกุฎแบบใด ชุดในวังแบบใด จึงจะคู่ควรกับเถาเถาของเขา
เขาอยากมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ตระการตาให้แก่นาง ประกาศแก่ใต้หล้าให้รู้ว่านี่คือภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของเขาเซี่ยอวิ๋นจิ่ง เป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า เขาคิดว่านี่คือของขวัญที่ดีที่สุดที่เขาจะมอบให้นางได้
ทว่า เมื่อเซี่ยอวิ๋นจิ่งเผยเรื่องนี้แก่เสิ่นเถาเถาด้วยความยินดีอย่างล้นเหลือและพรรณนาถึงภาพพิธีสถาปนาอันยิ่งใหญ่นั้น ความซาบซึ้งใจที่เขาคาดไว้ว่าจะปรากฏบนใบหน้าของเสิ่นเถาเถากลับไม่เกิดขึ้น
สีหน้าของเสิ่นเถาเถาค่อยๆ จางลงทีละน้อยในวินาทีที่เขาเอ่ยคำเหล่านั้น
ถ้วยชาในมือนางสั่นเล็กน้อย น้ำร้อนสองสามหยดกระเด็นออกมา ลวกหลังมือจนแดง แต่กลับไม่รู้สึกตัว
“สถาปนาเป็นฮองเฮา?” นางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยอวิ๋นจิ่ง ในแววตาไร้ซึ่งความดีใจ มีเพียงความรู้สึกหายใจไม่ออก “เจ้าจะสถาปนาข้าเป็นฮองเฮา?”