เซี่ยอวิ๋นจิ่งค่อยๆ จิบเหล้าอยู่เงียบๆ มองภาพที่คึกคักและอบอุ่นตรงหน้า ในดวงตาที่ลึกราวห้วงน้ำลึกมีบางสิ่งละลายหายไปอย่างเงียบเชียบ ความรู้สึกนี้แปลกใหม่ แต่... ก็ไม่เลว
มื้ออาหารผ่านไปด้วยความพอใจทั้งเจ้าบ้านและแขก อิ่มหนำสำราญแล้ว จางสวินก็ช่วยเก็บชามถ้วย พ่อเสิ่นกับเสิ่นต้าซานดื่มไปมากพอควร ถูกนางเหอกับซ้อรองของตระกูลเสิ่นพยุงกลับห้องไปพักผ่อน เสิ่นเสี่ยวชวนก็เมามายจนถูกซ้อรองของตระกูลเสิ่นลากตัวออกไป
ในห้องโถงเหลือเพียงเสิ่นเถาเถา เซี่ยอวิ๋นจิ่ง และนางเหอที่กำลังเก็บโต๊ะ
เสิ่นเถาเถาฉวยจังหวะที่นางเหอไปล้างชามในครัว รีบหยิบผ้าห่อเล็กๆ ออกจากอกแล้วยัดใส่มือเซี่ยอวิ๋นจิ่ง พร้อมกับลดเสียงต่ำ: "ท่านเซี่ย รับไว้เถิด นี่คือแบบผังเมืองที่ข้าออกแบบไว้หลายวันนี้ ท่านถือไว้ก่อน กำไลทองพวกนี้... ถือว่าข้ายืม ต่อไป... ต่อไปข้าจะใช้แบบที่ดีกว่านี้มาคืน"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งมองผ้าห่อเล็กๆ ในมือที่ยังอุ่นจากกายนาง แล้วมองใบหน้าเคร่งขรึมของนาง ครู่หนึ่งก็ไม่พูดอะไร รับผ้าห่อนั้นเก็บเข้าอกเงียบๆ
เสิ่นเถาเถาถอนหายใจโล่งอก
ยามค่ำ นางเหอเก็บครัวเสร็จก็กลับห้องของนางกับพ่อเสิ่น เสิ่นเถาเถาตามเข้าไปและปิดประตู
"แม่เจ้าคะ" นางหยิบผ้าห่อแดงที่หนักอึ้งออกจากอก แล้วเปิดออกอย่างระมัดระวัง
ใต้แสงเทียน กำไลทองทึบสองวงที่เหมือนกันทุกประการ หนาเท่านิ้วก้อย นอนนิ่งอยู่บนผ้าแดง แสงทองอร่ามส่องสว่างไปทั่วเรือนไม้
"นี่... นี่คือ..." เสียงนางเหอสั่นระริก นิ้วมือแตะกำไลทองอันวาววับอย่างระมัดระวัง "จริง... จริงๆ ขอมาได้หรือ?"
"อืม" เสิ่นเถาเถาพยักหน้าอย่างแรง หยิบวงหนึ่งยัดใส่มือนางเหอ "วงนี้ให้พี่สะใภ้ใหญ่ พรุ่งนี้ท่านเอาไปให้หล่อน ให้นางวางใจรอแต่งงาน ส่วนวงนี้..." นางหยิบอีกวงขึ้นมา "ให้พี่สะใภ้รอง ท่านก็เอาไปให้หล่อน บอกว่า... เป็นของสกุลเสิ่นให้ลูกสะใภ้ เป็นเกียรติที่หล่อนสมควรได้"
นางเหออุ้มห่วงทองทั้งสองวง น้ำตาเอ่อคลอในทันที นางมองลูกสาวที่ยืนสง่างามตรงหน้า ความเจ็บปวดและความปลื้มปีติพลุ่งพล่านในใจ นางโอบเสิ่นเถาเถาไว้แน่น น้ำเสียงสะอึกสะอื้น: