จี้ซุ่ยซุ่ยยืนนิ่ง สายตาเย็นเยียบพร่าไปทั่วใบหน้าผู้คนอย่างสงบ แสร้งทำเป็นซาบซึ้งใจ "อาปู่เจ็ดวางใจได้ หนูจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง และจะไม่ทำให้ตระกูลจี้ต้องเสื่อมเสีย"
อาปู่เจ็ดพยักหน้าน้อย ๆ อย่างพึงพอใจยิ่ง ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มที่เมตตายิ่งขึ้น "ดี ดีจริง ๆ ซุ่ยซุ่ย เจ้าเป็นเด็กดีของตระกูลจี้ เป็นเสาหลักของตระกูลจี้ อนาคตของตระกูลจี้ต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว"
เขายกมือขึ้นโบก ปกปิดความเหนื่อยล้าในน้ำเสียง "เอาล่ะ ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเถอะ ไปทำธุระของตน อย่ามายืนแน่นิ่งอยู่ที่นี่"
เหล่าญาติในห้องราวกับได้รับอภัยโทษ ต่างโค้งคำนับแล้วเดินออกไปตามลำดับ เสียงฝีเท้าวุ่นวายแต่แฝงความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
ก่อนจากไป จี้เย่าจู่ยังอดหันกลับมามอง จ้องจี้ซุ่ยซุ่ยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอยากได้
แววตานั้นคือความมุ่งมั่นว่าจะต้องได้มาครองให้จงได้
ภายในห้องเหลือเพียงอาปู่เจ็ด จี้ซุ่ยซุ่ย และอาหญิงเจ็ดที่ก้มหน้าอยู่มุมห้องตลอดเวลา
อาปู่เจ็ดดูเหมือนเหนื่อยล้าจริง ๆ นั่งขัดสมาธิบนเตียงไฟหลับตาพักผ่อน นิ้วเรียวแห้งกรังหมกมุ่นอยู่กับหนวดเคราเบาบาง
จี้ซุ่ยซุ่ยไม่ได้จากไปทันที นางหยิบชุดน้ำชาที่เพิ่งใช้ชงชามาเช็ดถูอย่างนุ่มนวล
นางฉวยจังหวะวางถ้วยชา บิดลำตัวเล็กน้อยบังสายตาอาปู่เจ็ด แล้วกวาดสายตามองอาหญิงเจ็ดอย่างรวดเร็ว