เสิ่นเถาเถาก้าวเท้าแผ่วเบากลับมายังห้องที่เซี่ยอวิ๋นจิ่งก่อไฟจนอบอุ่น ยกผ้าม่านผ้าฝ้ายหนาขึ้น ความร้อนพุ่งปะทะหน้าเข้ามาทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะเตี้ยบนเตียงเตา ก้มหน้ามองแผนที่ภูมิประเทศโดยรอบหนิงกู่ถ่าที่แผ่ไว้ หว่างคิ้วขมวดเล็กน้อย นิ้วมือเลื่อนผ่านจุดสำคัญเชิงกลยุทธ์หลายแห่งโดยไม่รู้ตัว
“เซี่ยอวิ๋นจิ่ง” เสิ่นเถาเถาเอ่ยขึ้น เสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะกลั้น เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงขอบเตียง “โจวอิงตกลงแล้ว นางตกลงเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนประจำโรงงานแล้ว”
เซี่ยอวิ๋นจิ่งเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับลุ่มลึกมองนาง เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของนางถูกอากาศหนาวจนแดงระเรื่อ ปลายจมูกยังติดเศษหิมะอยู่เล็กน้อย แต่ดวงตากลับสุกสว่างจนน่าประหลาด ดั่งเต็มไปด้วยหมู่ดารา เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “โอ้? นาง…… คิดตกได้แล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ!” เสิ่นเถาเถาพยักหน้าอย่างแรง นั่งลงบนขอบเตียงไม่ยั้งคิด ไม่สนใจโคลนหิมะที่ติดพื้นรองเท้า “ท่านรู้หรือไม่? นางเป็นทายาทตระกูลลู่ ด้วยเหตุนี้จึงขังตัวเองไว้ในคำสาปของสกุลลู่ ข้าบอกนางแล้ว คำสาปอะไร ความอัปมงคลอะไร ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี ยังมีคนคิดร้ายต่อสกุลลู่ของนางต่างหาก เป็นความผิดของพวกคนชั่วพวกนั้น ไม่เกี่ยวกับนางแม้แต่น้อย”
นางพูดยิ่งตื่นเต้น น้ำเสียงเร็วจี๋ “ท่านไม่เห็นตอนนั้นหรอก สภาพของโจวอิง…… ตัวนางห่อเข้าหากันหมด ดั่งกระต่ายที่ตกใจกลัว ปากก็พร่ำแต่คำว่า ‘อัปมงคล’ ‘ถอนฮูหยิน’…… ดูแล้วช่างน่าเวทนา ครอบครัวสามีของนางไม่มีใครดีสักคน สมควรตายแล้ว นางยังคิดว่าเป็นความผิดของตนเองอีก ว่าเป็นกรรมเวรที่เรียนวิชากลไก นี่…… นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย โมโหข้าจริง ๆ”