จากนั้น ก็เข้าสู่ช่วงพิธีมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันน่าตื่นเต้น องค์กษัตริย์ทรงมอบเหรียญ "ผู้พิทักษ์หลิวชิว" ซึ่งเป็นเกียรติยศสูงสุดของหลิวชิว แด่เซี่ยอวิ๋นจิ่ง เสิ่นเถาเถา และซ่งชิงหยวนด้วยพระองค์เอง
เหรียญนั้นหล่อด้วยทองคำบริสุทธิ์ ประดับด้วยไข่มุกตะวันออกอันล้ำค่าขนาดใหญ่ งดงามประณีต มีค่าเหลือหลายพันตำลึง และยังเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศอันสูงส่ง
หลี่หูหนิว จางเสี่ยวกง เฮ่ออี้ซิน และคนอื่นๆ ก็ได้รับเหรียญนักรบผู้กล้าตามความเหมาะสมเช่นกัน
เมื่อองค์หญิงซ่างอวิ๋นจูทรงประดับเหรียญให้เสิ่นเถาเถาด้วยพระองค์เอง สตรีวัยใกล้เคียงกันสองคนยิ้มให้กัน ดวงตาประกอบด้วยความเข้าใจและมิตรภาพอันลึกซึ้ง
องค์หญิงตรัสเสียงเบา "พี่เถาเถา หลิวชิวคือบ้านของเจ้าเสมอ"
เสิ่นเถาเถาพยักหน้าอย่างแรง "น้องหยุนจู รักษาตัวด้วย! หากมีเรื่องต้องบอกเราเสมอนะ!"
หลังพิธีสิ้นสุดลง ก็เป็นงานเลี้ยงอำลาอันยิ่งใหญ่
ทั้งในและนอกพระราชวัง ได้จัดโต๊ะเลี้ยงต่อเนื่องกันเป็นแนวยาว เพื่อเลี้ยงทหารเมืองทหารและขุนนางผู้มีคุณความดีของหลิวชิว
สุราอร่อยอาหารเลิศ ระบำร้องรำครึกครื้น เจ้าบ้านแขกเมืองต่างสุขสำราญ จนถึงดึกดื่น
เช้าวันรุ่งขึ้น พระอาทิตย์ขึ้นสาดแสง ท้องทะเลเป็นประกายสีทองระยิบระยับ
กองเรือเมืองทหารได้เตรียมเสบียงพร้อมสรรพ ใบเรือเชือกครบครัน จัดทัพอยู่ที่ท่าเรือ เตรียมออกเดินทาง
บนท่าเรือ ฝูงชนแน่นขนัด
กษัตริย์หลิวชิวนำเหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นบู๊มาเดินทางส่งด้วยพระองค์เอง องค์หญิงซ่างอวิ๋นจูพระเนตรแดงก่ำ ทรงโอบกอดเสิ่นเถาเถาแน่นเพื่ออำลา ขุนนางเก่าอย่างเซี่ยงจื้อลี่ก็พากันอาลัยอาวรณ์