นางเหอยื่นมือออก สั่นเทาแล้วลูบใบหน้าของลูกสาว พินิจพิจารณาอย่างละเอียด ราวกับมองเท่าไรก็ไม่พอใจ: “ผอมลง…ก็ดำลงด้วย ที่ทะเลลำบาก คงต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อยใช่หรือไม่?” คำพูดเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“ไม่ลำบากเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าหรือไม่เป็นไร ท่านแม่ดูข้ากลับมาอย่างดีไม่ใช่หรือ” เสิ่นเถาเถาจับมือนางเหอ กลั้นน้ำตาไว้ แล้วยิ้มอย่างสดใส
เสิ่นต้าซาน ชุนเหนียง เสิ่นเสี่ยวชวน และซ้อรองของตระกูลเสิ่นที่อุ้มเจี้ยนจวินไว้ ต่างมองเสิ่นเถาเถาด้วยน้ำตาคลอ
พ่อเสิ่นมองเซี่ยอวิ๋นจิ่งที่อยู่ข้างหลัง งามสง่าห้าวหาญ พยักหน้าหลายครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม: "ดี ดี แม่ทัพก็ลำบากเช่นกัน รีบเชิญทุกคนเข้าไปในบ้านนั่งพูดคุยกันเถิด"
คนทั้งครอบครัวโอบล้อมกันเข้าไปในห้องโถงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหาร
งานเลี้ยงครอบครัวเริ่มขึ้น ไม่มีพิธีรีตองมากมาย เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง
ระหว่างงานเลี้ยง สิ่งที่ทุกคนเป็นห่วงมากที่สุดก็คือประสบการณ์ที่หมู่เกาะหลิวชิว
"เถาเถา รีบบอกแม่หน่อย ที่หมู่เกาะหลิวชิวนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินว่าที่นั่นร้อนมาก อาหารการกินก็ไม่เหมือนเราใช่ไหม?" นางเหอคอยตักอาหารให้ลูกสาวไม่หยุด ถามด้วยความห่วงใย
ซ้อรองของตระกูลเสิ่นก็ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น: "เถาเถา เจ้าหญิงแห่งหมู่เกาะหลิวชิวสวยไหม? นางอยู่ในวังที่สร้างด้วยไข่มุกอย่างที่เล่ากันมาจริงหรือ?"
เสิ่นเถาเถายิ้ม เล่าเรื่องสนุกและตื่นเต้นแต่ไม่น่ากลัวเกินไปอย่างละเมียดละไม
นางเล่าถึงทัศนียภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของเกาะ ความมีน้ำใจของชาวบ้าน และพิธีราชวงศ์อันยิ่งใหญ่
นางยังกล่าวถึงพายุในทะเลและการปะทะเล็กน้อยกับโจรสลัดญี่ปุ่นอย่างแผ่วเบา จงใจลดความรุนแรงของวิกฤตความเป็นความตาย เน้นบรรยายถึงวิธีต่อสู้กับขุนนางผู้ชั่วร้ายอย่างชาญฉลาด และช่วยเหลือราชวงศ์หมู่เกาะหลิวชิวปราบกบฏภายในได้ในที่สุด