พูดจบ พ่อค้าข่าวก็ด่าทอไปพลาง พายเรือแคนูลำน้อยเตรียมหันหัวกลับเข้าป่าชายเลน เขารู้สึกว่าตัวเองคงเจอคนบ้าเข้าแล้ว งานนี้เสี่ยงเกินไป ไม่เอาดีกว่า
"หยุดเดี๋ยวนั้น!" เกาเหยียนเพิ่งจะรู้สึกตัว รีบร้อนแถมเดือดดาล
เขารู้สึกว่าถูกหลอกเล่น แต่ก็ยิ่งกลัวว่าถ้าภารกิจล้มเหลว กลับไปจะอธิบายกับเกาเหวินหยวนไม่รู้เรื่อง เขาชักมีดที่เอวออกมาอย่างรุนแรง ชี้ไปที่พ่อค้าข่าว แล้วตวาดเสียงเขียวว่า "เจ้าบังอาจหลอกพวกข้ากับเขา? วันนี้ไปก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป! นำทาง!"
องครักษ์สี่คนที่อยู่ด้านหลังเขาก็ชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อม สายตาเปล่งประกายสังหาร
พ่อค้าข่าวเห็นเช่นนั้น แววตากลับฉายแววโหดเหี้ยมขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะเป่านกหวีดแหลมคมออกมาอย่างกะทันหัน
ชั่วพริบตา จากเงามืดของป่าชายเลนรอบด้าน ก็มีเสียงพายกระทบน้ำและเสียงตะโกนกู่ก้องเบา ๆ ดังขึ้นมา
เห็นเรือแคนูลำเล็กแคบเจ็ดแปดลำพุ่งออกมา ในแต่ละลำมีชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันนั่งอยู่สองสามคน ถือฉมวกอยู่ในมือ เห็นได้ชัดว่าล้วนเป็นพวกพ้องของพ่อค้าข่าว พวกเขาซุ่มอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว
"บัดซบ! รู้อยู่แล้วว่าพวกคนนอกนี้ไม่รู้จักกติกา! อยากปล้นกันเองหรือ? พวกพ้อง! ขึ้นมา! จัดการพวกมันซะ!" พ่อค้าข่าวส่งเสียงกรีดร้อง
ทันใดนั้น ในอ่าวเล็ก ๆ ก็เกิดการต่อสู้ปะปนกันอย่างกะทันหันขึ้นตรงนั้น
เกาเหยียนกับพวกฝีมือแข็งแกร่ง แต่อีกฝ่ายมีคนมากกว่า แถมยังคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม เรือลำเล็กคล่องแคล่วว่องไว ลัดเลาะเข้าโจมตีตามเส้นทางคดเคี้ยวแคบ ๆ ของป่าชายเลน ได้เปรียบทางภูมิประเทศอย่างเต็มที่
แสงดาบเงามีด เสียงตะโกนและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังไม่ขาดหู
เกาเหยียนใช้แรงสุดกำลังฟันศัตรูล้มลงไปสองคน แต่องครักษ์คนสนิทคนหนึ่งถูกฉมวกทิ่มเข้าอย่างจัง ร้องลั่นแล้วร่วงตกลงไปในน้ำ เลือดสด ๆ แต้มน้ำแดงไปทั่วบริเวณ