"เกรงอะไร!" เกาเหวินหยวนขัดขึ้น "ให้รางวัลมากพอ ย่อมมีคนกล้าลองดี เวลาของพวกเรามีจำกัด ต้องแย่งให้ทันหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่ง รีบไปเถิด"
"รับคำ!" เกาเหยียนเห็นเกาเหวินหยวนมีท่าทีเด็ดขาด ก็จำต้องรับคำสั่ง
คืนนั้น ดวงจันทร์มืดมิด ลมแรงจัด
เกาเหยียนพาคนสนิทฝีมือเก่งที่สุดสองคน เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชาวบ้าน ลอบพายเรือเล็กขึ้นฝั่งอย่างเงียบเชียบ ตามข้อมูลลางเลือนที่สืบมาได้ตอนกลางวัน มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ อีกฟากหนึ่งของเกาะ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความวุ่นวายและการลักลอบค้าขาย
ในหมู่บ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นคาวปลาลอยคลุ้ง
เกาเหยียนติดต่อกับพ่อค้าข่าวลับใต้ดินได้อย่างรวดเร็ว ผ่านเครื่องหมายลับบางอย่าง
ในกระท่อมไม้เก่า ๆ หลังหนึ่ง เกาเหยียนวางเงินก้อนโตบนโต๊ะ ใช้ภาษาจีนกลางปนกับภาษามือ สอบถามถึงสถานการณ์ในอ่าวปะการังเลือดและข้อมูลของฝูงหมาป่าทะเลประหลาด
พ่อค้าข่าวลับเห็นเงินก้อนโต ตบอกรับรองว่าข่าวคราวของตนแม่นยำ เขาลดเสียงลง พูดภาษาจีนกลางแข็ง ๆ อย่างลึกลับว่า "ท่านลูกค้าถามถูกคนแล้ว! ข้ารู้จักอ่าวปะการังเลือด มันอยู่ทางทะเลตะวันตก ก้นทะเลยังมีแท่นบูชาหญิงศักดิ์สิทธิ์ลึกลับ ขอเพียงท่านจ่ายเงินหนึ่งพันตำลึง ข้าจะพาท่านไป!"
เกาเหยียนแม้จะรู้สึกว่าแพงเกินไป และที่พูดว่าใต้ทะเลก็ไม่ตรงกับที่ได้ยินมาในตอนกลางวัน แต่เห็นอีกฝ่ายพูดจาเป็นฉากเป็นตอนน่าเชื่อถือ อีกทั้งยังร้อนใจอยากไปสรุปงานกับเกาเหวินหยวน จึงต่อรองราคา แล้วจ่ายมัดจำส่วนหนึ่งก่อน นัดหมายกันตอนเย็นวันรุ่งขึ้นที่ป่าลึกนอกหมู่บ้าน ให้อีกฝ่ายเป็นผู้นำทาง