บนกำแพงเมือง เสิ่นเถาเถา จ้าวชิง และผู้คนทั้งหลายเมื่อเห็นภาพนั้น ต่างก็หน้าซีดขาวไปหมด ร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว
"ซานเหนียง!" เสิ่นเถาเถาร้องออกมาด้วยความตกใจ เล็บมือของนางจิกเข้าไปในรอยต่อของอิฐบนกำแพง เลือดซิบๆ ไหลออกมาทันที
จะทำอย่างไรดี? เปิดประตูเมืองหรือ? นั่นคือการผลักทหารและประชาชนทั้งเมืองไปสู่ความตาย! แล้วถ้าไม่เปิดล่ะ? หรือจะให้มองซานเหนียงกับอีกคนถูกฟันเป็นพันชิ้นต่อหน้าต่อตา?
เสิ่นเถาเถาเจ็บปวดเหมือนมีดบาดใจ ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างที่ไม่เคยเผชิญมาก่อน ริมฝีปากกัดจนขาวซีด ร่างกายสั่นเทาแผ่วเบา
ที่ใต้กำแพง ซุนซานเหนียงได้ยินคำพูดของอาชิน่า ก็สะบัดตัวดิ้นรนขึ้นมาอย่างสุดแรง ตะโกนสุดเสียงไปทางกำแพงเมือง "เถาเถา! อย่ามายุ่งกับพวกเรา! ห้ามเปิดประตูเมืองเด็ดขาด เมืองทหารสำคัญยิ่ง! พี่น้องทั้งหลาย! ขอให้พวกฉันตายอย่างสงบ! ยิงธนูมาที่ฉันสิ! เร็วเข้า!"
นางหันหัวอย่างรวดเร็ว กัดข้อมือทหารตีหรงที่ถือดาบอย่างแรง ทหารคนนั้นเจ็บปวดร้องลั่น มีดเบนไปทางหนึ่ง เกิดเป็นรอยเลือดบนคอของนาง
"อยากตายหรอ? ไม่มีทางง่ายขนาดนั้น!" อาชิน่าโกรธมาก คว้าธนูจากทหารองครักษ์ข้างกาย ยิงออกไปเล็งไปที่ซุนซานเหนียง "ข้าจะทำให้เจ้าไร้มือไร้เท้าก่อน!"
ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดนี้
"อู๊ด..."
เสียงแตรงอนที่ทะลุฟ้าดังขึ้นจากทางด้านหลังกองทัพตีหรง