เหล่าทหารม้าเบื้องหลังเขาไม่มีความปราณีแม้แต่น้อย ทวนม้าจ้วงแทง ดาบยาวฟาดฟัน ฉีกเหล่าผู้ต่อต้านที่ไร้ประโยชน์พร้อมทั้งคนและม้าให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เลือดและชิ้นส่วนร่างกระจายร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้าไม่ขาดสาย ถนนแห่งการไล่ล่ากลายเป็นเส้นทางมรณะที่ปูด้วยเลือดและเนื้อ
ทว่า การถ่วงเวลาอันปราศจากความหวังเหล่านี้ กลับมีผลเล็กน้อยอยู่บ้าง ช่วยชะลอความได้เปรียบด้านความเร็วอันเด็ดขาดของทหารตระกูลเซี่ยลงได้เล็กน้อย
การไล่ล่าดำเนินไปเกือบหนึ่งชั่วยาม กำลังม้าของทั้งสองฝ่ายอ่อนล้าลงอย่างมาก ทหารตีหรงที่เหลือรอดถูกสังหารลงทีละน้อย จากหลายร้อยคนลดลงเหลือไม่ถึงร้อยม้า ทุกคนมีบาดแผล สภาพยับเยิน
ทหารตระกูลเซี่ยเองก็เริ่มแสดงความเหนื่อยล้าจากการรบต่อเนื่องและการยกพลไกล แต่ขวัญกำลังใจยังคงสูงส่ง
เมื่อระยะทางใกล้เข้ามาทุกที เซี่ยอวิ๋นจิ่งถึงขั้นสามารถมองเห็นรายละเอียดของเสื้อคลุมขนหมาป่าสีทองอันเป็นสัญลักษณ์บนหลังอาชิน่าที่ปลิวไสวอย่างรุนแรงท่ามกลางสายลม
“อาชิน่า! เอาชีวิตมาซะ!” เซี่ยอวิ๋นจิ่งคำรามด้วยความโกรธ กระตุ้นม้าศึกอีกครั้ง เร่งความเร็วให้ถึงขีดสุด ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายเข้าสู่ระยะยิงธนูแล้ว
“ปกป้องท่านข่าน!” รองแม่ทัพคนสุดท้ายข้างกายอาชิน่าตาสีแดงก่ำ คำรามอย่างบ้าคลั่ง นำองครักษ์ส่วนตัวสิบกว่าคนสุดท้าย หันหัวม้าอีกครั้ง ตัดสินใจตายถล่มกลับไป