ม่านประตูถูกเปิดออก ลมหนาวพัดกรูเข้ามา ซ้อรองของตระกูลเสิ่นจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนกอดน้องสะใภ้ร้องไห้จนไม่เป็นท่า รีบปล่อยมือ เช็ดหน้าอย่างลวกๆ อับอายจนก้มหน้าระเหี่ยใจไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
เสิ่นเสี่ยวชวนยืนตะลึงอยู่ที่ปากประตู มองภรรยาแล้วมองน้องสาว สุดท้ายก็มองไปที่ชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยไอหนาวเย็นราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ยืนอยู่ตรงประตูอย่างเซี่ยอวิ๋นจิ่ง เกาหัวอย่างงงงวย ไม่กล้าส่งเสียง
เซี่ยอวิ๋นจิ่งกลับสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความรู้สึกใดๆ สายตามองไปทั่วใบหน้าของเสิ่นเถาเถา เห็นว่าขอบตาของนางแดงเล็กน้อย แต่แววตากลับสุกสว่างราวกับสุนัขจิ้งจอกน้อย แถมยังขยิบตาให้เขาอย่างรวดเร็วอีกด้วย
เขาเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เสื้อคลุมใหญ่สีดำสนิทพัดพาไอหนาวเข้ามา
"ท่านเซี่ย เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ" นางเหอรีบพูดกลบเกลื่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดึงแขนซ้อรองของตระกูลเสิ่น "บ้านรอง รีบไปช่วยข้าทำอาหารในครัวหน่อย เถาเถา เจ้าอยู่เป็นเพื่อนคุยกับท่านเซี่ยหน่อยนะ" พูดจบก็ลากซ้อรองของตระกูลเสิ่นที่ยังเช็ดน้ำตาอยู่หนีเข้าไปในครัวข้างๆ ราวกับหนีเอาชีวิตรอด
เสิ่นเสี่ยวชวนก็หัวไว รีบตามไปด้วย
ในห้องจึงเหลือเพียงเสิ่นเถาเถาและเซี่ยอวิ๋นจิ่ง ไฟเตียงนอนติดสว่าง อบอุ่นไปทั้งห้อง เสิ่นเถาเถาขยับตัว เปิดที่ว่างบนขอบเตียงให้เซี่ยอวิ๋นจิ่ง แล้วตบเบาๆ "ท่านเซี่ย นั่งตรงนี้เถอะ อุ่นดี"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่เกรงใจ ถอดเสื้อคลุมใหญ่พาดไว้ที่ตู้หัวเตียง แล้วนั่งลงตรงที่เสิ่นเถาเถาบอกไว้ รูปร่างสูงใหญ่ของเขา เมื่อนั่งลงที่ขอบเตียง ขายาวแทบจะยื่นจากหัวเตียงไปจดปลายเตียง
"ท่านเซี่ย" เสิ่นเถาเถาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ลดเสียงลง พร้อมรอยยิ้มประจบประแจง "ข้าขอปรึกษาอะไรหน่อยได้ไหม?"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งหันข้างมองนาง "พูดมา"
"ก็คือ... ทางท่านน่ะ" เสิ่นเถาเถาถูนิ้วมือนิ้วเท้า ทำท่าวาดวงกลม "มี... เครื่องประดับของผู้หญิงไหม? โดยเฉพาะ... ทองคำ กำไลอะไรพวกนั้นน่ะ?"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งคิดครู่หนึ่ง "เครื่องประดับ?"