ในเวลานั้น สินค้าและผู้คนที่ไปมาจะไหลตามแม่น้ำที่เชี่ยวกรากนี้ สู่ทะเล ทั่วสารทิศ ล้วนเป็นความหวังในการค้นหา "โลหิตน้ำลายมังกร"
"เรือ... เรือลำใหญ่..." เสิ่นเถาเถาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายราวกับเปลวไฟที่ลุกโชน นางจับมือเสี่ยวชีเยว่ไว้ เสียงสั่นเครือเพราะความตื่นเต้น "ชีเยว่ เจ้าพูดถูก เราจะสร้างเรือลำใหญ่"
นางไม่ทันสนใจสายตางุนงงของเสี่ยวชีเยว่ รีบหยิบถ่านดินสอและหนังแกะแผ่นเล็กๆ ที่ติดตัวออกมาจากอก นั่งยองๆ วางหนังแกะบนเข่า ปลายถ่านดินสอเขียนไปมาบนผิวหนังที่หยาบกร้านอย่างรวดเร็ว
ชาติก่อนนางเคยเรียนวิชานี้ ยังคงมีภาพเลือนรางของเรือใบโบราณและเรือกลไฟยุคใหม่หลงเหลืออยู่ในสมอง
สิ่งที่ต้องการคือเรือที่สามารถสร้างได้ด้วยเทคโนโลยีที่มีอยู่ในหนิงกู่ถ่า ดินแดนอันหนาวเหน็บแห่งนี้
นางวาดโครงร่างลำเรือเป็นทรงยาวก่อน ไม่ใช่เรือขุดหรือเรือเล็กๆ เรียบง่าย แต่เป็นเรือท้องแบนที่มีความยาวและความกว้างพอควร รับน้ำหนักได้พอสมควรรวม เหมาะแก่การแล่นในแม่น้ำสายในที่ค่อนข้างราบเรียบ
โครงสร้างตัวเรือ... กระดูกงู ต้องใช้ไม้เนื้อแข็งที่แข็งแรง นางจำได้ว่าป่าดึกดำบรรพ์หลังสถานีพักม้านั้นมีไม้สนแดงชั้นดีมากมาย
แล้วแรงขับเคลื่อนของเรือล่ะ ใช้ใบเรือ? พึ่งพาลมมากเกินไป ใช้พาย? ช้าและเหนื่อยเกินไป
นางคิดถึงค้อนน้ำพลังน้ำ หรือเฟืองทด หรือ... กล้าได้กล้าเสียกว่านั้น ใช้ไอน้ำ?
ปลายดินสอกดหนักลงบนหนังแกะ เครื่องจักรไอน้ำ ความคิดนี้ทำให้นางเองก็ตกใจ
แต่หลังจากนั้น ก็ตื่นเต้นยิ่งขึ้น หนิงกู่ถ่ามีถ่านหิน มีเหล็ก มีผู้เชี่ยวชาญกลไกอย่างโจวอิง เหตุใดจะลองไม่ได้?
นางรีบวาดกรอบสี่เหลี่ยมตรงกลางลำเรือ เขียนกำกับว่า "ห้องเครื่องยนต์" แล้ววาดล้อขนาดใหญ่สองข้างที่กราบเรือ เรียกว่ากังหันน้ำ
ใช้ไอน้ำขับเคลื่อนกังหันน้ำ พาเรือเคลื่อนไปข้างหน้า แม้จะดึกดำบรรพ์ แต่ในยุคนี้ ถือเป็นการก้าวกระโดดที่เปลี่ยนแปลงยุคสมัยอย่างแน่นอน
ดาดฟ้า... ห้องสินค้า... ห้องบังคับเรือ... นางร่างผังพื้นฐานอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องหรูหรา ไม่ต้องเร็ว ขอเพียงแข็งแรง ทนทาน ใช้การได้ และบรรทุกสินค้าแล่นไปได้