การป้องกันเมืองเข้าสู่ช่วงที่ดุเดือดที่สุด ทุกช่วงกำแพงเมืองต่างเผชิญกับการแย่งชิงอันนองเลือด
ตีหรงอาศัยความได้เปรียบด้านจำนวนคน บุกโจมตีอย่างไม่คิดชีวิต ทหารประจำการยิงธนูไปอย่างรวดเร็วจนเกือบหมด แม้แต่เศษเหล็กที่หลอมขึ้นมาชั่วคราวก็แทบจะใช้จนหมดสิ้น
แม้เขตเลี้ยงสัตว์ของตระกูลว่านจะไม่ใช่สมรภูมิหลัก แต่เสิ่นเถาเถาก็จัดตั้งกององครักษ์ขึ้น คอยระวังการลอบโจมตีของทหารตีหรงกลุ่มเล็ก ๆ อยู่ตลอด
วันนี้ นางกำลังนำคนต้อนสัตว์สุดท้ายไปยังลานหลังโรงครัวที่ปลอดภัยกว่า ก็เห็นบนกำแพงเมือง โจวอิงซึ่งบาดแผลยังไม่หายดีแต่ก็ยืนหยัดตรวจตราการรบ กำลังระบายอารมณ์ใส่ปืนใหญ่ไม่กี่กระบอก
“ให้ตายเถอะ กระสุนหมดไปนานแล้ว เจ้าเหล็กนี่ตอนนี้ก็คือเศษเหล็ก ขวางหูขวางตา!” โจวอิงโกรธจนเตะเข้าที่ลำกล้องปืนอันเย็นเฉียบ กระชากบาดแผลจนเจ็บจนหน้ายุ่ง
เสิ่นเถาเถามองปืนใหญ่ที่เงียบงันเหล่านั้น แล้วมองทหารตีหรงที่อยู่ไกลออกไป คิ้วขมวดมุ่น
ทันใดนั้น นางก็นึกถึงเรื่องหนึ่งได้ ก่อนหน้านี้พวกนางคิดแต่ว่าจะฆ่าทหารตีหรงให้ได้อย่างไร ดังนั้นทุกครั้งจึงพยายามฆ่าให้ได้ทีละคน แต่ยามนี้กำลังพลระหว่างฝ่ายเรากับศัตรูแตกต่างกันมากเกินไป
หากพวกนางเพียงทำให้ทหารตีหรงบาดเจ็บแทนที่จะฆ่า ตีหรงก็ต้องแบ่งกำลังคนมาดูแลผู้บาดเจ็บ ซึ่งจะทำให้พลังโจมตีของพวกมันลดลงอย่างมาก
“อาจารย์โจว! อย่าเพิ่งร้อนใจ เศษเหล็กก็ทำให้คนตายได้ พวกเราไม่มีกระสุน แต่ยังมี ‘ของดี’ อย่างอื่น” เสิ่นเถาเถาดวงตาเป็นประกาย น้ำเสียงเร่งรีบ
โจวอิงตะลึง: “ของดีอะไร?”
เสิ่นเถาเถาไม่เอ่ยอธิบาย หันไปตะโกนใส่พวกแม่ครัวที่ตามมาข้างหลัง: “เร็วเข้า! ไปสักสองสามคน! ไปที่ร้านเนื้อกับโรงครัว ขนเกลือหยาบที่เราสะสมไว้สำหรับหมักเนื้อกับผักดองมาให้หมด เร็วที่สุด!”