ลมแม่น้ำพัดกระโชกหนาวเหน็บ เซี่ยอวิ๋นจิ่งยืนอยู่ท้ายเรือสินค้า ขมวดคิ้วมุ่น ระแวดระวังจ้องมองผืนน้ำกว้างใหญ่เบื้องหลังอย่างเคร่งเครียด
เรือของพวกเขาเพื่อความคล่องตัวในการหลบซ่อน จึงไม่กางใบเต็มที่ ความเร็วจึงไม่สูงนัก
“ท่านแม่ทัพเซี่ย มีสถานการณ์!” จางเสี่ยวกงชี้ไปทางท้ายน้ำอย่างกะทันหัน น้ำเสียงตึงเครียด
เพียงเห็น ณ จุดที่น้ำกับฟ้าบรรจบกันไกลลิบ มีจุดดำหลายจุดขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเงาเรืออันน่าสะพรึงกลัวและใบเรือที่ป่องตึง
ความเร็วสูงยิ่งนัก โดยเฉพาะเรือใหญ่ที่ดัดแปลงหลายลำนั้น ประดุจป้อมปราการขนาดเล็กเคลื่อนที่ได้ ทะลายคลื่นพุ่งตรงเข้ามา
“เป็นธงของเถียนเต๋อฟาง พวกมันตามมาแล้ว!” จางเสี่ยวกงสูดลมหายใจเย็นเยียบ
เรือข้าศึกมีจำนวนเหนือกว่าพวกเขามาก อีกทั้งยังเร็วกว่าและมีอุปกรณ์ดีกว่า
“เตรียมรับศึก!” เซี่ยอวิ๋นจิ่งออกคำสั่งเสียงเข้ม น้ำเสียงเยือกเย็นดั่งศิลา สลายความโกลาหลบนเรือได้ในชั่วพริบตา
เขารีบสั่งการให้เรือปรับทิศทาง พยายามอาศัยสภาพภูมิประเทศของแม่น้ำและแรงลมในการรัดวง
เรือสินค้าบนผืนน้ำกว้างใหญ่ของแม่น้ำชางหลาน ประดุจใบไม้ร่วงที่ไร้ที่พึ่ง ถูกเงามัจจุราชที่ไล่ตามมาอย่างรวดเร็วปกคลุม
เรือรบภายใต้บัญชาของเถียนเต๋อฟางอาศัยกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวกราก ทะลายน้ำโคลนขุ่นออกเป็นร่องลึก สาบานจะฉีกเหยื่อเบื้องหน้าให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ระยะห่างลดลงอย่างเหี้ยมโหด สองร้อยจั้ง หนึ่งร้อยห้าสิบจั้ง หนึ่งร้อยจั้ง...
สามารถมองเห็นผู้คนที่พลุกพล่านบนหัวเรือฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน ตลอดจนใบหน้าที่ดุร้ายและตื่นเต้นเร้าใจ
“เตรียมหน้าไม้...ยิง!” บนหอบังคับการของเรือใหญ่ที่สุด เถียนเต๋อฟางร่างอ้วนฉุส่งเสียงคำรามกระหายเลือด