เสิ่นเถาเถาลุกขึ้นยืน เพิ่งจะนึกได้ว่าต้องปัดดินที่เปื้อนกางเกงตอนล้มลงก่อนหน้านี้ แล้วหันไปทางจี้ซุ่ยซุ่ย: "ซุ่ยซุ่ย เจ้าคงมั่นคงไว้ ควรเย็นชาก็เย็นชา ควรให้ความหวานก็ให้ไป ข้ากับท่านเซี่ยจะช่วยเจ้าเอง"
แล้วก็กำชับจางสวิน: "เจ้าต้องตั้งใจให้เต็มที่ แสดงให้สุดชีวิต ยิ่งเหมือนจริงยิ่งดี หากแสดงพลาด ระวังจะเป็นโสดไปตลอดชีวิต"
"ขอรับ นายหญิงน้อย รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ" จางสวินรีบยืดตัวตรง เสียงดังฟังชัด แต่สายตากลับอดไม่ได้ที่จะมองไปทางจี้ซุ่ยซุ่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความโง่เขลา
จี้ซุ่ยซุ่ยพยักหน้าเล็กน้อย มองจางสวินอย่างเย็นชาแล้วก็ละสายตาไป
สายตานั้นสงบนิ่งนัก แต่กลับทำให้หัวใจของจางสวินเต้นไม่เป็นจังหวะไปอีกครั้ง
"ข้าไปหาท่านเซี่ยก่อน" เสิ่นเถาเถาไม่อยากมองท่าทางงี่เง่าของจางสวินอีก เดินจากไป
นางต้องรีบไปบอกเซี่ยอวิ๋นจิ่งให้รู้เรื่อง ละครใหญ่เรื่องนี้ หากเขาไม่ยินยอม ก็เล่นไม่ได้
ภายในสำนักงานสถานีพักม้า เซี่ยอวิ๋นจิ่งกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือกว้างใหญ่
บนโต๊ะมีแบบแปลนระบบระบายน้ำใต้ดินเมืองทหารเจิ้นเป่ยที่แก้ไขมาหลายครั้งวางกางไว้ บนแบบแปลนมีเส้นสายตัดกันเป็นตาข่าย มีลูกศรบอกทิศทาง และมีข้อความวิจารณ์ด้วยหมึกแดงแน่นขนัด
เซี่ยอวิ๋นจิ่งสวมชุดคลุมสีดำเข้ม ปลายคอเสื้อเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นชุดชั้นในสีเขียวเข้ม
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองเส้นคลองหลักเส้นหนึ่งที่ขีดด้วยหมึกแดงเป็นพิเศษบนแบบแปลน นิ้วเรียวถือพู่กัน ปลายพู่กันลอยอยู่เหนือแบบแปลน ดูเหมือนกำลังไตร่ตรองจุดสำคัญอยู่
แสงตะเกียงสีเหลืองเรืองรองวาดโครงร่างใบหน้าด้านข้างที่แข็งกร้าวและหล่อเหลาของเขา รอบตัวแผ่กลิ่นอายความสงบนิ่ง