เมฆหมอกแห่งสงครามอัดแน่นหนักหน่วงอยู่เหนือเมืองทหาร จนแม้แต่ลมหายใจยังดูเหมือนจะคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและดินปืน
ผู้ใหญ่ต่างเร่งรีบไปมา ใบท้องทุกข์ระทมเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและกังวล
พวกผู้ชายเร่งรีบไปยังกำแพงเมืองที่เปื้อนเลือดยังไม่ทันแห้ง พวกผู้หญิงวุ่นวายอยู่ระหว่างโรงงานอันอึกทึกกับโรงหมออันเงียบขรึม คิ้วขมวดแน่น เสียงพูดคุยกันเบาๆ ล้วนแต่เป็นถ้อยคำน่าสะพรึงกลัวเช่น "ลูกธนูไม่พอใช้" "ยาแพทย์ขัดสน" "ตีหรงยกทัพมาเพิ่มอีก"
ความอึดอัดที่แผ่ปกคลุมไปทั่วเช่นนี้ แม้แต่เด็กน้อยผู้ไม่รู้เดียงสาที่สุดก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน
สำนักศึกษาหยุดเรียนไปนานแล้ว อาจารย์ก็ยกหอกยาวขึ้นเขนก
หนูน้อยอาจื่อน้อยกับเพื่อนฝูงที่เล่นด้วยกันเป็นประจำ นั่งยองๆ อยู่บนพื้นทรายหลังสำนักศึกษา ใช้ไม้ขีดเขียนลากไปมาอย่างเบื่อหน่ายเป็นลวดลายคดเคี้ยว
"พ่อข้าบอกว่า พวกหมาตีหรงมาอีกเยอะแยะ มืดครึ้มไปหมดราวกับตั๊กแตน" หลี่ต้าจ้วงขีดเป็นร่องลึกอย่างแรง พลางพูดเสียงอู่
หนูหนิวสูดจมูกฟุดฟิด น้ำเสียงสั่นเครือ: "พ่อข้าซ่อมกำแพงเมือง มือถูกหินทับแตก เลือดไหลเยอะมาก เขาบอกว่าพวกตีหรงล้วนเป็นคนชั่ว แย่งข้าวของเรา ยังฆ่าคนอีก"
เหวินเหวินตกใจกลัวหดตัวเข้าหาอาจื่อ พูดเสียงเบา: "แม่ข้าบอก...บอกว่าพวกมันเป็นหมาป่า...หมาป่ากินคน..."
หนูน้อยอาจื่อน้อยกระพริบตากลมโตที่สูญเสียความไร้เดียงสาไปเร็วกว่าวัย ฟังคำพูดของเพื่อนๆ แล้วกำหมัดน้อยๆ แน่น
นางนึกถึงเสียงร้องไห้อัดอั้นจากบ้านป้าจ้าวที่อยู่ถัดไปเมื่อคืนนี้ ผู้เป็นสามีดูเหมือนจะไม่ได้ลงมาจากกำแพงเมืองอีกแล้ว น้ำข้าวต้มที่ยายเหอแม่ครัวต้มนั้นยิ่งจางลงทุกที แต่กลับมักจะตักส่วนข้นๆ ใส่ให้พวกอาสาสมัครที่เฝ้าเมืองพวกนั้นก่อนเสมอ แววตาเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึกลงในดวงตาของป้าเถาเถา และสายตาหม่นหมองในยามที่บางครั้งมองไปยังที่ไกลๆ...