เสิ่นเถาเถาไม่รู้ว่ามาจากไหน หลุดออกมาตรงหน้า เห็นได้ชัดว่านางได้ยินมาส่วนใหญ่แล้ว
นางพุ่งเข้ามาหลายก้าว ฉุดหวังอวี้หลานที่สั่นเทาด้วยความโกรธเข้ามาไว้ข้างหลัง และชี้หน้าด่าซวีหรง: "เจ้าคือเศษเดนอะไรกัน กล้าเรอะมาปล่อยลมปากที่นี่ อวี้หลานไปยั่วยวนเจ้าหรือไง บ้านเจ้าไม่มีกระจก ก็ไม่มีน้ำปัสสาวะให้เจ้าส่องดูเงาหน้าตัวเองหรือไง ไปฉี่ส่องดูสภาพตัวเองซะ ถึงเป็นอาหารของลมดำมันยังรังเกียจว่าเนื้อแกกลิ่นสาบ!"
ซวีหรงเห็นเสิ่นเถาเถา ใจเต้นไม่เป็นจังหวะโดยสัญชาตญาณ แต่ต่อหน้าคนมากมาย หากถูกด่าทอเช่นนี้ ศักดิ์ศรีชายชาติชายเพียงน้อยนิดก็ทำให้เขาต้องคอแข็งเถียงกลับ: "เสิ่นเถาเถา เจ้าอย่าคิดว่ามีท่านเซี่ยโปรดปราณแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้ ยังไงซะนางก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน..."
"หุบปาก!" เสิ่นเถาเถาตะคอกขัดขึ้น เสียงดุดัน เขายังกล้าพ่นอุจจาระใส่แมลงวันอีก ถ้าเช่นนั้นก็อย่าหาว่านางไม่สุภาพเลย
ไอ้แก่เต่าตัวแสบตระกูลนี้อาละวาดนักเลงหัวไม้นัก หากไม่สั่งสอนเสียบ้าง ต่อไปไม่รู้ว่าจะมีสตรีอีกกี่คนที่ต้องพลอยเดือดร้อน และดูท่าทางของหวังอวี้หลานแล้ว คงต้องมีบาดแผลในใจจิตใจเป็นแน่
แค้น ต้องชำระด้วยมือตัวเองถึงจะสะใจ!
เสิ่นเถาเถากระตุกแขนเสื้อหวังอวี้หลาน: "พี่อวี้หลาน ลมดำของพี่ไม่กินเจหรือไง ปล่อยมันสิ!"
หวังอวี้หลานถูกเสิ่นเถาเถากระตุกและตะคอกใส่ เลือดร้อนในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันใด