วั่นซิงเอ๋อร์ถูกเสิ่นเถาเถาพยุงไว้ ถึงได้เซถอยแล้วทรงตัวยืนได้
บนใบหน้านางซีดขาวจนน่าตกใจ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ปนเปื้อนโคลนและคราบเลือดจนหน้าดำเป็นด่างเป็นจุด
“พี่ซิงเอ๋อร์ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บหรือไม่” เสิ่นเถาเถากำข้อมือวั่นซิงเอ๋อร์ไว้แน่น กลัวว่านางจะทรุดลงไปในชั่วขณะถัดไป
วั่นซิงเอ๋อร์เผยอยิ้มเบา ๆ อยากจะยิ้ม แต่กลับดึงริมฝีปากแห้งแตกจนเจ็บจนต้องร้อง “ซี้ด” ออกมา
นางโบกมือ “ไม่...ไม่เป็นไร แค่ลุกเร็วเกินไปหน่อย ตาพร่า ๆ สักครู่ก็หาย”
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกลั้นอาการวิงเวียนไว้ สายตามองไปที่แม่ลูกที่กอดกันอยู่บนพื้น แล้วมองไปทางหลิวชีที่กำลังตื่นเต้นจนเช็ดน้ำตา แล้วตั้งสติ “ท่านพี่ผู้นี้...”
“ฮะ ๆ วั่น...คุณหนูวั่น เรียกข้าว่าหลิวชีก็พอ แล้วแต่ท่านจะสั่ง” หลิวชีคุกเข่าลงกับพื้นโคลนด้วยเสียงดัง มองวั่นซิงเอ๋อร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
วันนี้หากแม่ม้าตายเพราะคลอดไม่ออก หัวของเขาคงต้องหลุดจากบ่าไปแล้ว
สำหรับหลิวชีแล้ว วั่นซิงเอ๋อร์คือเทพธิดาที่ร่วงหล่นมาจากฟ้า
“แม่ม้าเพิ่งคลอด ยังอ่อนแอมาก ต้องกันลมให้ดีในคอกม้า ควรจุดอ่างถ่านให้ไฟแรง ๆ อย่าให้มีควันรม แต่ต้องให้อบอุ่น... หญ้าต้องเปลี่ยนเป็นของสดใหม่ ส่วนน้ำอุ่นให้ใส่เกลือเล็กน้อย แค่นิดเดียวพอ อย่าให้มาก ให้มันค่อย ๆ กินเอง”