"นับจากนี้ไป" น้ำเสียงของเขาพลันสูงขึ้น พร้อมกับความเด็ดขาดราวกับประกาศ "หนิงกู่ถ่า มีเพียงทหารตระกูลเซี่ยเท่านั้น"
หนักแน่นยิ่งนัก
จากนั้น ก็เป็นเสียงร้องเบา ๆ ที่กลั้นไว้ไม่อยู่จากโรงครัว เต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้น
เสิ่นต้าซาน เสิ่นเสี่ยวชวน และคนอื่น ๆ ดีใจจนหน้าผ่องแดง ขณะที่หวังอวี้หลานและนางเหอกำมือแน่น
บรรดาทหารรักษาเมืองที่เดิมทีกระวนกระวายใจ ยามนี้ยิ่งเงียบกริบ แม้แต่หายใจยังไม่กล้าแรง พวกเขารู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หนิงกู่ถ่าเปลี่ยนยุคเปลี่ยนสมัยอย่างสิ้นเชิง
เซี่ยอวิ๋นจิ่งใช้วิธีอันโหดเหี้ยมที่สุด รวบรวมอำนาจให้เป็นหนึ่งเดียว สถานีพักม้าอันหนาวเหน็บแห่งนี้ กลายเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งภายใต้การควบคุมของเขาอย่างแท้จริง
เซี่ยอวิ๋นจิ่งมองไปที่เสิ่นเถาเถา ดวงตามีประกายลึกซึ้งและแน่วแน่ เขาไม่พูดอะไร แต่แววตานั้นสื่อสารอย่างชัดเจนว่านี่คือก้าวแรกที่เขาสัญญาไว้ เพื่อนาง และเพื่อชีวิตนับพันในหนิงกู่ถ่า จะสร้างกำแพงที่ไม่อาจทำลายได้
เสิ่นเถาเถารับสายตาของเขา ความหม่นหมองในใจจากเหตุการณ์นองเลือดถูกขับไล่ด้วยความปลอดภัยอันยิ่งใหญ่
นางพยักหน้าเบา ๆ
วันตรุษจีน ลมหนาวและหิมะหยุดลงอย่างน่าอัศจรรย์
แสงแดดที่ไม่ได้พบเจอมานานทะลุผ่านเมฆสีเทาตะกั่ว สาดลงบนสถานีพักม้าหนิงกู่ถ่าที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน พื้นหิมะสะท้อนแสงเจิดจ้า
ทั้งในและนอกสถานีพักม้าประดับประดาอย่างงดงาม โคมแดงใหญ่ห้อยตามชายคาและมุมหลังคา สะท้อนกับหิมะขาว แดงจ้าสะดุดตา
ที่ประตูติดคู่โคลงกลอนใหม่และตัวอักษรคำว่าความสุข ส่วนที่หน้าต่างติดกระดาษตัดที่เสิ่นเถาเถาและเซี่ยอวิ๋นจิ่งช่วยกันตัด ทั้งรูปเด็กอ้วนอุ้มปลา นกกางเขนเกาะดอกบ๊วย รวงข้าวอุดมสมบูรณ์... แม้จะหยาบ แต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและบรรยากาศปีใหม่
ตระกูลเสิ่นคึกคักเป็นพิเศษ หม้อเหล็กใหญ่ต้มแพะป่าทั้งตัว น้ำซุปเดือดพล่าน กลิ่นหอมฟุ้ง ลังถึงมีหมั่นโถวขาวอวบและซาลาเปาไส้ถั่วแดงวางซ้อนกัน ไอน้ำร้อนระอุ บนเขียงเต็มไปด้วยลูกชิ้นเนื้อทอดกรอบ ปลาตัวเล็กทอดกรอบ และเกี๊ยวไส้ผักกาดเขียวสดจากเรือนกระจกกับหมูป่า