นิ้วมือที่น่าขยะแขยงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกลิ่นเหล้าที่เหม็นสาบ
เสิ่นเถาเถากัดฟันแน่น ไม่ถอยกลับ กลับโถมเข้าไปหา ยื่นตัวเข้าไปรับมือ ไอ้สารเลวนี่ ข้าไม่แสร้งแล้ว เปิดไพ่กันตรงๆ ไปตายซะเถอะ
ซวงฉวนสยงตอนนี้กำลังเกิดอารมณ์ใคร่ เห็นเสิ่นเถาเถารู้เดียงสาเข้ามาหา ก็ดีใจจนหัวใจพองโต ยิ้มเผยฟันเหลืองๆ กางแขนทั้งสองจะรวบเสิ่นเถาเถาลงใต้ร่าง
แต่ ชั่วอึดใจหนึ่ง
ภายในวัง กลับเงียบกริบราวกับความตาย ถูกทำลายด้วยเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของซวงฉวนสยง
เสียงนั้นแหลมคมยิ่งนัก เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้
ร่างอ้วนใหญ่ของเขาทรุดลงกับพื้น มือทั้งสองกุมเป้าตัวเองแน่น เลือดหนืดพุ่งทะลักราวกับน้ำพุ ซึมเข้าไปในกางเกงแพรชั้นดีในพริบตา ไหลซึมผ่านซอกนิ้วออกมา แผ่กระจายเป็นแอ่งเลือดสีแดงฉานน่าสะพรึงบนพื้นอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวดสุดขีด ลูกตาถลนออกมา ปนไปด้วยเส้นเลือด ปากอ้ากว้าง แต่กลับพูดอะไรเป็นประโยคไม่ได้นอกจากเสียงครวญครางไม่เป็นจังหวะ
ไข่... ลูกกระบิดของเขา สัญลักษณ์ความเป็นชายและทุนความสำราญสูงสุดของเขา กลับ... กลับถูกผู้หญิงที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอมคนนี้ ใช้มีดสั้นปีศาจอะไรก็ไม่รู้ เชือด... เชือดขาดไปแล้ว!
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวนี้ ไม่เพียงทำให้ซวงฉวนสยงพังทลายสิ้นเชิง แม้แต่ทหารองครักษ์ฝีมือเยี่ยมคนนั้น ก็ตะลึงงันไปสิ้นเชิง
เขามองดู "สิ่งของ" กลมๆ เลอะเลือดกลิ้งไปตกอยู่ในมือของเสิ่นเถาเถา ส่วนใต้ร่างนายตัวเองเลือดไหลไม่หยุด ในพริบตาสมองก็ว่างเปล่า ถึงกับลืมไปว่าจะต้องจับกุม "ฆาตกร" ที่อยู่ตรงหน้า