วั่นซิงเอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดต่ออีกว่า "ยังไม่หมดแค่นี้ ตอนกลางวันท่านซวีออกไปพบแขก ก็ยังพาเขาไปด้วยเสมอ ให้เขาสวมชุดบุรุษด้านนอก แต่ด้านในกลับสวมชุดเต้นรำบางเฉียบราวกับปีกแมลง! ได้ยินว่าครั้งหนึ่งในงานชุมนุมกวี ท่านซวีประลองกลอนกับผู้อื่น และเดิมพันด้วยตัวเขา หากท่านซวีชนะ ฝ่ายตรงข้ามก็เสียเงิน หากท่านซวีแพ้ ซวีเฉินผู้นี้ก็ต้องถอดเสื้อผ้าต่อหน้าธารกำนัล ถอดไปจนถอดไม่ได้เลยทีเดียว"
"ฮืด..." เสิ่นเถาเถาสูดลมหายใจเย็นเฉียบจนเหงือกสั่น ท่านซวีผู้นี้ไม่รู้จักอายเสียแล้ว ไพร่ต่ำเช่นนี้ ขุนนางไม่ต้องสอบคุณธรรมความดีกันบ้างหรือ!
"แล้วต่อมาเล่า?" นางเอ่ยถามโดยไม่รู้ตัว
"ต่อมา?" วั่นซิงเอ๋อร์เม้มปาก สีหน้าเผยความรังเกียจ "จะให้เป็นอย่างไรได้เล่า ท่านซวีมีวิชาเพียงแค่นั้น จะชนะได้อย่างไรกัน ได้ยินว่าวันนั้นซวีเฉินเกือบต้องถอดตัวจนหมดแล้ว หากนางโตวไม่มาทันแล้วดึงตัวเขาออกไปเสียก่อน อี๋... ภาพนั้นช่างน่าอับอายยิ่งนัก"
"นางโตว? ภรรยาเอกของท่านซวี? นางช่วยเขา?" เสิ่นเถาเถาแทบไม่เชื่อหูตนเอง เรื่องนี้ผิดปกติเกินไปแล้ว
ภรรยาเอกกับคนอย่างนางนกต่อเช่นนี้ ควรเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมิใช่หรือ?
"ใช่แล้ว น่าแปลกอยู่ตรงนั้นแหละ" วั่นซิงเอ๋อร์ก็มีสีหน้าฉงนเช่นกัน "ตามเหตุผลแล้วนางโตวควรชิงชังเขาให้ถึงที่สุดเสียด้วยซ้ำ ต่อมาท่านซวีเป็นลมจุกเสียดบนเตียงกับเขา พี่ชายใหญ่แห่งตระกูลซวีพาคนจะตีเขาให้ตาย กลับเป็นนางโตวที่เอาชีวิตเข้าปกป้องเขาไว้ และยังมีเรื่องน่าแปลกกว่านั้นอีก เมื่อท่านซวีเป็นอัมพาตกลายเป็นเบี้ยที่ไร้ประโยชน์ ตระกูลซวีถูกตัดสินเนรเทศ ตัวเขาสามารถหนีไปได้โดยไม่ต้องสนใจใคร แต่เขากลับขอร้องเจ้าหน้าที่ควบคุมตัว ให้เนรเทศตัวเองไปที่หนิงกู่ถ่าด้วย เจ้าว่าน่าแปลกหรือไม่?"