โจวอิงมองความมั่นใจบนใบหน้าของเสิ่นเถาเถา วิญญาณช่างและเลือดเนื้อที่ร้อนแรงในกายของนางก็พลุ่งพล่านตามไปด้วย “เอาเลย! มีอะไรที่ข้าไม่กล้า! กิจการที่ตระกูลลู่ทำไม่สำเร็จ ข้าโจวอิงจะทำให้สำเร็จเอง! หัวหลุดก็แค่แผลเป็นเท่านั้น กลัวอะไรกันเล่า!”
“ดีมาก!” เสิ่นเถาเถาดึงมือนางไว้ “ไป! หาที่สักแห่ง เรามาเริ่มกันเถอะ”
ทั้งสองคนศึกษาค้นคว้ากันอยู่สองวัน ในที่สุดก็จดวัสดุที่จำเป็นและขั้นตอนการผลิตทั้งหมดลงบนกระดาษได้อย่างครบถ้วนพอประมาณ
หลังจากตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด จึงส่งให้เซี่ยอวิ๋นจิ่งสั่งคนไปตามหาวัสดุสำหรับการทดลอง
“เถาเถา เจ้าแน่ใจหรือว่าสัดส่วนนี้ถูกต้อง?” โจวอิงแม้แต่ตอนทานข้าวอยู่ในโรงครัวก็ยังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ พูดย้ำกับเสิ่นเถาเถาครั้งแล้วครั้งเล่า
“ประมาณว่า... ก็สัดส่วนนี้แหละ” เสิ่นเถาเถาเองก็ไม่กล้าฟันธง เพราะนางเองก็ไม่เคยทำมาก่อน เพียงแต่ในวิชาโยธาเมื่อชาติก่อน เคยสอนเรื่องอัตราส่วนพื้นฐานของดินปืนดำไว้ แม้รายละเอียดและความบริสุทธิ์จะต้องลองผิดลองถูกกันต่อไป แต่ทิศทางหลักไม่น่าจะผิด “ค่อยๆ ผสมทีละน้อยก่อน แล้วลองดูพลังทำลายล้าง”
สิ่งที่ต้องทำเร่งด่วนที่สุด คือการค้นหาวัสดุสำคัญเหล่านี้ โดยเฉพาะดินประสิวบริสุทธิ์และกำมะถัน แต่ว่าหนิงกู่ถ่าแดนหนาวเหน็บเช่นนี้ จะไปหาน้ำพุร้อนภูเขาไฟจากที่ไหนได้เล่า?
นางวางตะเกียบลง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างร้อนใจ
การมองครั้งนี้ช่างไม่ธรรมดา ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยอวิ๋นจิ่งกำลังเดินตรงมาโรงครัว สีหน้ายังคงเย็นชาเฉกเช่นเคย
แต่สายตาของเสิ่นเถาเถากลับถูกคนที่เดินตามหลังเขามาอย่างช้าๆ ดึงดูดไว้แน่นหนา จนไม่อาจละสายตาไปได้แม้แต่น้อย