ลู่เหยาซุกหน้าอยู่กับอกเขาแล้วถูไถเบา ๆ เธอเหนื่อยเหลือเกิน ยังอยากนอนต่ออีก!
“ที่รัก เรานอนต่ออีกสักพักนะ!”
แต่ฟู่หยวนเจิงต้องไปกองทัพแล้ว
ฟู่หยวนเจิงลุกขึ้น จูบหน้าผากเธอเบา ๆ
“ผมไปกองทัพก่อนนะ คุณพักผ่อนดี ๆ เที่ยงผมจะเอาข้าวกลับมาให้”
ลู่เหยาปรือมองแล้วพยักหน้า
จากนั้นก็พลิกตัวกลับไปนอนต่อ
ฟู่หยวนเจิงหาอะไรกินมาวางไว้ข้างเตียงของเธอ แล้วจึงออกไป
เรื่องที่ผู้การกองพลฟู่พาผู้หญิงคนหนึ่งกลับบ้านแพร่ไปถึงคณะศิลปะกองทัพอย่างรวดเร็ว
วันนี้บรรยากาศในคณะศิลปะกองทัพดูแปลกไปจากทุกวัน
พอซูเนี่ยนชิงมาถึง หลายคนก็เริ่มพูดจาถากถาง
“แหม นึกว่าใครบางคนจะเก่งกาจสักแค่ไหน ที่แท้ผู้การกองพลฟู่ก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอสักหน่อย ยังจะวิ่งไปตระกูลฟู่ทุกวันอีก!”
“ได้ยินหรือยัง เมื่อวานผู้การกองพลฟู่พาผู้หญิงคนนั้นไปโรงอาหารด้วย ผู้หญิงคนนั้นยังป้อนหมูแดงให้ผู้การกองพลฟู่กินด้วยนะ!”
“ได้ข่าวว่าผู้หญิงคนนั้นสวยมาก สวยกว่าใครบางคนอีกนะ!”
……
ซูเนี่ยนชิงกัดฟันด้วยความโกรธ!
“พวกคุณพูดเหลวไหลอะไรกัน ฉันกับหยวนเจิงเกอโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เขาไม่ใช่คนแบบนั้น!”
พูดจบ ซูเนี่ยนชิงก็วิ่งออกไปอย่างหัวเสีย
ซูเนี่ยนชิงไม่คิดเลยว่า ทุกอย่างที่เธออุตส่าห์สร้างภาพไว้ในเขตทหารจะพังทลายลงในพริบตา
เธอไม่เชื่อว่าฟู่หยวนเจิงจะพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับบ้าน!
ซูเนี่ยนชิงนั่งไม่ติดแล้ว เธอต้องไปดูให้เห็นกับตา
ตะวันสายโด่ง ลู่เหยาบิดขี้เกียจแล้วตื่นขึ้นมา
เธอถูกความหิวปลุกขึ้นมา ท้องร้องโครกคราก ขณะที่กำลังจะลุกไปหาอะไรกิน ก็เห็นว่ามีของกินวางอยู่ข้างเตียงแล้ว
เธอกินรองท้องไปนิดหน่อย แล้วนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังต้องไปบ้านหยางอาน เพื่อเยี่ยมพี่สะใภ้กับหลานชายที่เพิ่งคลอด