ลู่เหยาถือถุงหลายใบอยู่ในมือ ตอนซื้อเธอไม่ได้รู้สึกว่ามันเยอะเท่าไร
แต่ระหว่างทางกลับ เธอกลับรู้สึกว่ามันหนักจนแทบทนไม่ไหว ที่สำคัญคือร่างกายปวดระบมราวกับจะแยกเป็นชิ้น ๆ
ฟู่หยวนเจิงรีบเดินเข้ามา ยกมือเดียวก็หิ้วถุงทั้งหมดไปจากเธอ
จากนั้นฟู่หยวนเจิงก็ยื่นกล่องอาหารที่ถืออยู่ให้ลู่เหยา
“เธอถือกล่องอาหารไว้!”
ลู่เหยารับมา กลิ่นหอมของอาหารในกล่องก็ลอยมาแตะจมูกทันที
“ฉันกำลังหิวพอดีเลย!”
จากนั้นทั้งสองก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่น
ฟู่หยวนเจิงวางของที่ลู่เหยาซื้อมาลงบนโต๊ะกลางด้วย
ลู่เหยาจัดกล่องอาหารเรียงไว้ แล้วพบว่ามีซี่โครงอยู่ด้วย เธอรีบหยิบขึ้นมาแทะอย่างอดใจไม่ไหว
“อร่อยมาก ที่รัก คุณมาลองชิมด้วยสิ!”
ลู่เหยาคีบซี่โครงให้ฟู่หยวนเจิงด้วยชิ้นหนึ่ง
พอเขาขยับเข้ามา ฟู่หยวนเจิงก็เห็นรอยจูบบนลำคอของเธอ
ดวงตาลึกล้ำมืดลงเล็กน้อย เขาข่มความรู้สึกว้าวุ่นในใจ ก่อนจะอ้าปากกัดซี่โครงที่ภรรยาคีบมาให้
“อาหารของเขตทหารพวกคุณอร่อยจริง ๆ ฉันชอบมาก กินอีกสักสองสามวัน ฉันคงไม่อยากกลับแล้ว!”
ลู่เหยากินไปชมไป
“ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ที่นี่สิ!”
อะไรนะ?
ลู่เหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ
อยู่ที่นี่งั้นเหรอ!
“ฉัน...ฉันย้ายตามสามีทหารได้หรือ?”
“อืม!”
ลู่เหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แต่น้อง ๆ จะทำยังไงล่ะ ฉันคิดถึงพวกเขา”
ฟู่หยวนเจิงตอบว่า “พามาด้วยกันได้!”
“จริงเหรอ ดีจังเลย! คราวนี้กลับบ้านแล้ว เราคุยกับพ่อแม่กันนะ!”
ลู่เหยามองฟู่หยวนเจิงด้วยแววตาเป็นประกาย ที่สำคัญคือเธอไม่อยากแยกจากสามีนานขนาดนั้น