วางลู่เหยาลงบนเตียง
เห็นผมของลู่เหยาเปียกชุ่ม เขาจึงหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหยดน้ำบนเส้นผมให้เธอ
มือของฟู่หยวนเจิงเบามาก ทั้งยังเช็ดให้เธออย่างพิถีพิถัน
ลู่เหยาปล่อยให้เขาเช็ดผมให้ แต่ดวงตากลับไม่ยอมปิดลงเลยสักนิด กล้ามหน้าท้องแข็งแกร่งของชายหนุ่มอยู่ตรงหน้าเธอพอดี
เธอแกล้งทำเป็นนั่งไม่มั่นคง มือเล็ก ๆ จึงเผลอวางลงบนเอวของชายหนุ่ม
ฟู่หยวนเจิงชะงักไปทันที ลมหายใจถึงกับหยุดไปชั่วขณะ
ลู่เหยาจึงเลิกแกล้ง โผเข้ากอดชายหนุ่มเสียเลย
ใบหน้าเล็ก ๆ อุ่น ๆ แนบลงบนกล้ามหน้าท้องของเขา
ศีรษะเล็ก ๆ ยังถูไถไปมาอีกต่างหาก!
“ที่รัก ฉันคิดถึงคุณมากเลย!”
ชายหนุ่มเช็ดผมให้เธอต่อไป ทว่าระหว่างนั้น มือซุกซนของใครบางคนขยับไปมา จนร่างกายของเขาเริ่มมีปฏิกิริยา
ชายหนุ่มย่อตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ
ลู่เหยากระสับกระส่ายราวกับแมวน้อยที่แอบกินของอร่อย
จากนั้นฟู่หยวนเจิงก็ยกเท้าเล็ก ๆ ขาวผ่องของเธอขึ้นมาเช็ดให้
ในความทรงจำ เท้าขาวราวหิมะที่เคยอวบอ้วนราวกับขาหมูคู่นั้นหายไปแล้ว
หลังจากผอมลง เท้าของลู่เหยาก็ดูสวยมาก ขาวเนียนนุ่มนวล
เช็ดเท้าให้เธอเสร็จ ฟู่หยวนเจิงก็เงยหน้ามองลู่เหยา
ใครจะคิดว่าลู่เหยาจะยื่นมือไปโอบศีรษะของเขาไว้เสียก่อน
ฟู่หยวนเจิงชะงักไป ท่านี้มัน...
ใบหน้าของเขาฝังลงบนหน้าอกอวบอิ่มของหญิงสาวพอดี!
ความรุ่มร้อนในใจยิ่งทวีขึ้น!
“ที่รัก ชอบเซอร์ไพรส์นี้ไหม?”
เสียงของหญิงสาวทั้งหวานทั้งอ่อนโยน ก่อนหน้านี้แค่ฟังเสียงเธอทางโทรศัพท์ก็ยังฟังไม่พอ