ข้าง ๆ กันยังมีผู้ชายซื่อ ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ ในอ้อมแขนยังอุ้มเด็กไว้อีกคน
“ไม่ได้เรื่องจริง ๆ คลอดออกมาเป็นลูกสาวอีกแล้ว บ้านเราทำบาปอะไรไว้ ถึงได้จะตัดขาดทายาทกันแบบนี้!”
หญิงตั้งครรภ์หน้าซีดเผือด พอได้ยินคำพูดของแม่สามี ก็โกรธจนริมฝีปากสั่น
“แม่ ฉันเพิ่งรอดตายมาได้แท้ ๆ แม่พูดจาแบบนี้ได้ยังไง!”
“ก็เพราะแกไม่ได้เรื่องไง ถ้าแกตายไป ลูกชายฉันจะได้แต่งงานใหม่!”
ยายแก่เจ็บใจที่ลูกสะใภ้เกือบคลอดยากจนเสียชีวิต ทำให้ต้องจ่ายเงินไปไม่น้อย
หญิงตั้งครรภ์โกรธจนพูดไม่ออก เธอมองผู้ชายที่อุ้มเด็กอยู่ข้าง ๆ “ต่าวหนิว คุณก็คิดแบบนี้เหมือนกันหรือ?”
จังหวะนั้นเอง เด็กก็ร้องไห้จ้า ผู้ชายมองแม่ตัวเองอย่างหงุดหงิด “แม่ อย่าพูดเลย!”
“ได้ ๆ ฉันไม่พูดแล้ว นี่เมียแก แกก็ดูแลเองแล้วกัน!”
ยายแก่ปล่อยของที่ถืออยู่ วางลงแล้วหยิบห่อผ้าข้าง ๆ ก่อนเดินออกไปทางประตู
คิดไม่ถึงว่าพอเดินถึงหน้าประตู ก็เจอลู่เหยากับคนอื่น ๆ ที่เพิ่งกลับมาพอดี
ยายแก่นึกถึงเรื่องที่ลู่เหยาตั้งครรภ์แฝดห้า ก็อิจฉาจนแทบคลั่ง “ดูคนอื่นเขาสิ แล้วหันมาดูแก ไม่ได้เรื่องจริง ๆ!”
ยายแก่พูดจบก็เดินจากไป ส่วนหญิงตั้งครรภ์เอามือปิดหน้าร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม
จ้าวเหวยหงทนฟังคำพูดแบบนี้ไม่ได้ โดยเฉพาะเธอมีลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนอยู่แค่คนเดียว สมัยอยู่ในหมู่บ้าน พวกเธอก็เคยถูกคนพูดจานินทาแบบนี้เหมือนกัน
จ้าวเหวยหงพูดว่า “สมัยนี้ลูกชายลูกสาวก็เหมือนกัน ลูกสาวแล้วเป็นยังไง ลูกสาวกตัญญูจะตาย ฉันชอบลูกสาวที่สุด!”