เจ้าของร้านที่เดินตามหลังมาได้ยินดังนั้นจึงตอบว่า “ที่นี่ไม่มีห้องส่วนตัวนะ อาบรวมกันก็ดีแล้ว ท้องคุณโตขนาดนี้ คนที่อยู่ข้าง ๆ ยังช่วยดูแลได้ด้วย”
ลู่เหยาจำต้องฝืนใจก้าวเข้าไป
ลู่เหยาอ้วนเกินไปจนถอดเสื้อผ้าเองไม่ได้ จ้าวเหวยหงจึงเข้ามาช่วยถอดให้
ต้องยอมรับว่า รูปร่างของแม่ลูกคู่นี้ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ลู่เหยามองรูปร่างของแม่ตัวเองแล้วอดปวดหัวไม่ได้ ไม่มีเหตุผลเลยที่พันธุกรรมของลูกสาวจะแย่ขนาดนี้!
พอทั้งสองคนก้าวเข้ามา ก็เรียกสายตาของคนอื่นได้ทันที
ทุกคนเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่อ้วนขนาดนี้เป็นครั้งแรก อีกทั้งลู่เหยายังสกปรกมอมแมม คนที่กำลังแช่น้ำอยู่ต่างก็รีบลุกขึ้นกันหมด
“ผู้หญิงคนนี้สกปรกเกินไปแล้ว!”
จ้าวเหวยหงได้ยินคนอื่นพูดถึงลูกสาวตัวเอง ก็แผดเสียงด่ากลับทันที “ใครสกปรกนะ พูดอีกคำเดียวฉันจะฉีกปากแก!”
ลู่เหยาอับอายจนแทบทนไม่ไหว จึงดึงแม่ไว้ “แม่คะ เราไปอาบน้ำกันเถอะค่ะ!”
คนนั้นถูกจ้าวเหวยหงขู่จนเงียบไป ก่อนจะพึมพำว่า “พูดไม่ได้เลยหรือไง มีแม่แบบนี้ได้ยังไง ดูลูกสาวแกสิ อ้วนจนเป็นแบบนี้แล้ว!”
“นั่นสิ อ้วนขนาดนี้ ไม่กลัวว่าลูกสาวแกจะป่วยเป็นอะไรหรือไง!”
……
พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น ลู่เหยาก็นึกถึงเจ้าของร่างเดิมที่ตายเพราะคลอดยากในชาติก่อนขึ้นมาได้!
บางทีสาเหตุอาจไม่ใช่แค่คลอดยาก แต่อาจเกี่ยวข้องกับสภาพร่างกายของเจ้าของร่างเดิมด้วย
อ้วนขนาดนี้ ต้องมีโรคประจำตัวอยู่บ้างแน่!
ลู่เหยากำลังนึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับว่าเธอคลอดลูกตอนไหนกันแน่