ฟู่เจิ้นกั๋วมองไปทางฮั่วเป่ยเจิง “สหาย ลำบากคุณแล้ว เชิญเข้าไปนั่งพักก่อนเถอะ!”
ฮั่วเป่ยเจิงยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ ผมยังต้องกลับไปรายงานตัว รอให้เด็ก ๆ ครบเดือนแล้ว ผมค่อยกลับมาดื่มฉลองอีกครั้ง!”
ฟู่เจิ้นกั๋ว “ได้!”
ฟู่หยวนเจิงขึ้นรถทหารอีกคัน หลังจากมองส่งฮั่วเป่ยเจิงจากไปแล้ว ทั้งครอบครัวก็เตรียมกลับบ้าน
แต่ทุกคนกลับพากันล้อมน้องทั้งห้าเอาไว้
“สวรรค์เอ๋ย ช่างเป็นวาสนาดีจริง ๆ เด็กทั้งห้าน่ารักน่าเอ็นดูมาก!”
“มีกี่ชายกี่หญิงหรือ เด็กห้าคนแบบนี้ต้องได้ลูกชายลูกสาวครบแน่เลย!”
“ชายสี่หญิงหนึ่ง สะใภ้ฉันเก่งจริง ๆ!”
“นั่นสิ ลูกสาวฉันช่างมีวาสนา เด็กที่อยู่ในอ้อมแขนฉันนี่คือน้องคนที่ห้า เป็นเด็กผู้หญิง!”
……
ขณะนั้นเอง เสียงตามสายของหมู่บ้านทหารก็ดังขึ้น “ข่าวใหญ่ประจำวันนี้ บ้านผู้บัญชาการฟู่ได้น้องเหมียวทั้งห้า แถมยังได้ลงข่าวด้วย ขอแสดงความยินดี ขอแสดงความยินดี……”
แผนกโฆษณาชวนเชื่อของหมู่บ้านทหารเพิ่งรู้เรื่องนี้จากข่าว จึงรีบประกาศให้ทุกคนทราบอย่างอดใจรอไม่ไหว
ผู้คนที่ได้ยินข่าวพากันมาดูมากขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่เหยาไม่อยากถูกคนมุงดูราวกับเป็นลิง จึงส่งสัญญาณให้ฟู่หยวนเจิงพาเธอกลับไป
ตระกูลฟู่มีเรื่องมงคลเข้ามาพร้อมกันถึงสองเรื่อง ไม่เพียงผ่านพ้นวิกฤตไปได้ ยังได้น้องเหมียวทั้งห้ามาอีกด้วย วันนี้ประตูบ้านตระกูลฟู่เปิดกว้างตลอดทั้งวัน ผู้คนแวะเวียนมาดูเด็กไม่ขาดสาย
ส่วนฟู่หยวนเจิงก็อุ้มลู่เหยากลับเข้าห้อง
ลู่เหยานึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ ห้องของลู่เหยาเป็นห้องที่ดีที่สุดในตระกูลฟู่