ซูเนี่ยนชิงเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าที่ดูน้อยเนื้อต่ำใจก็พลันบิดเบี้ยวน่าเกลียดขึ้นมา
เธอเดินไปตรงหน้าฟู่หยวนเจิง “หยวนเจิงเกอ อย่าถูกเธอหลอกนะ ไม่กี่วันก่อนเธอยังจะหย่ากับคุณอยู่เลย ลืมแล้วเหรอ ถ้าตระกูลฟู่ต้องไปชนบท เธอต้องทิ้งตระกูลฟู่แล้วอยู่ในเมืองคนเดียวแน่”
แต่เธอไม่เหมือนกัน เธอจะไปชนบทกับฟู่หยวนเจิงด้วย
เฉินหมานเจินกับฟู่อิงหงขมวดคิ้วขึ้นมา
ซูเนี่ยนชิงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้ทำไม นี่ไม่เท่ากับจงใจทำให้ลู่เหยาขายหน้าหรอกหรือ
ถึงอย่างไรลู่เหยาก็ให้กำเนิดลูกห้าคนแก่ตระกูลฟู่ ท่าทีของคนตระกูลฟู่ที่มีต่อลู่เหยาก็เปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว
หลี่หลานฮวาพูดว่า “ใช่แล้ว บ้านพวกคุณถูกสอบสวน ก็เพราะสะใภ้หน้าตาอัปลักษณ์คนนี้เป็นคนแจ้งความไม่ใช่หรือ แค่คลอดลูกห้าคนได้ พวกคุณก็เห็นเธอเป็นสมบัติล้ำค่าแล้ว เชื่อไหมว่าพอหนังสือแจ้งให้บ้านพวกคุณไปชนบทมาถึง สะใภ้หน้าตาอัปลักษณ์คนนี้จะเป็นคนแรกที่คิดหนี”
เฉินหมานเจินกับฟู่เจิ้นกั๋วมองหน้ากัน
อดรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่ได้
แต่หากตระกูลฟู่ต้องไปชนบทจริง ๆ พวกเขาสองสามีภรรยาสูงวัยก็เคยปรึกษากันแล้วว่า ลู่เหยาไม่จำเป็นต้องไปลำบากกับพวกเขา
เธอแค่เลี้ยงลูกอยู่ในเมืองให้ดีก็พอ
จ้าวเหวยหงฟังต่อไม่ไหว “ทำไมลูกสาวฉันต้องไปลำบากในชนบทด้วย ฉันเลี้ยงเธอมาตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยปล่อยให้เธอลำบากเลยสักครั้ง!”
ทุกคนฟังคำพูดของจ้าวเหวยหงแล้ว ต่างก็คิดว่าลู่เหยาไม่ต้องไปชนบทเป็นเรื่องสมควรแล้ว ที่สำคัญคือก่อนหน้านี้ชื่อเสียงของเธอแย่มาก