ลู่เหยาเห็นแม่สามีมา ก็รีบดึงจ้าวเหวยหงไว้ “แม่ อย่าเพิ่งไปหาเรื่องทางบ้านสามีของหนูเพราะเรื่องนี้นะ!”
ลู่เหยากังวลแทบแย่ เพราะกว่าจะสร้างภาพลักษณ์ของตัวเองให้ดีขึ้นได้ก็ไม่ง่ายเลย
จ้าวเหวยหงพูด “เด็กนี่ แต่งงานแล้วใจก็เข้าข้างทางบ้านสามีเสียแล้วสินะ แม่รู้แล้ว!”
จากนั้นจ้าวเหวยหงก็ส่งน้องเหมียวให้ลู่เหยา ก่อนลุกขึ้นไปเปิดประตู
“แม่ยาย มีธุระอะไรเหรอ?”
เฉินหมานเจินพูด “เราไปคุยกันที่ห้องรับแขกเถอะ”
ทั้งสองคนเดินไปที่ห้องรับแขก ส่วนลู่เหยามองน้องเหมียวในอ้อมแขน แล้วลูบไปลูบมาอย่างมีความสุข
น้องเหมียวยิ้มให้แม่จนหน้าบาน พยายามส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนอยากเรียกแม่ แต่พูดอะไรไม่ได้ ได้แต่โบกมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างอย่างตื่นเต้น
หัวใจของลู่เหยาแทบละลาย ลูกของเธอน่ารักขนาดนี้ได้ยังไงกัน!
“เจ้าตัวที่ห้าเป็นเด็กดีนะ แม่ร้องเพลงให้ฟังดีไหม!”
“อ้อแอ้...อาวอ...”
เสียงเพลงอันแสนรื่นเริงดังออกมาจากห้องของฟู่หยวนเจิง เขากำลังเอาขยะจากห้องของลู่เหยาออกไป พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินพอดี
เขาเผลอมองไปทางห้องของตัวเอง ตอนอยู่โรงพยาบาลเขาเคยได้ยินลู่เหยาร้องเพลงให้ลูกฟังมาแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้พอได้ยินอีก หัวใจก็พลันสั่นไหว
ตอนจ้าวเหวยหงออกไป ประตูปิดไม่สนิทนัก มองผ่านช่องประตูเข้าไปก็เห็นด้านในได้
ฟู่หยวนเจิงเห็นหญิงสาวอุ้มลูกไว้ ร้องเพลงพลางตบก้นลูกเบา ๆ