ทหารหลายคนไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว!
เมื่อนึกถึงแม่ที่บ้าน น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
เหล่ากรรมการที่นั่งอยู่บนเวทีได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที
นิ้วของกู้จิ่นเฉิงสั่นเล็กน้อย เธอเก่งกาจกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
ไม่เพียงเสียงร้องจะไพเราะสมบูรณ์แบบ แต่อารมณ์ยังเปี่ยมล้นจนทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริง ๆ ช่างเป็นต้นกล้าที่ดีจริง ๆ!
“รอจนฉลองชัยชนะแล้วค่อยกลับบ้าน กลับไปหาแม่ที่ยังแข็งแรงดี...”
น้ำตาที่หางตาของลู่เหยาไหลลงมาเช่นกัน
ตอนนี้เธออินกับบทบาททหารที่เคยแสดงในชาติก่อนอย่างเต็มที่แล้ว
เมื่อเห็นลู่เหยาร้องไห้ ผู้ชมด้านล่างก็ยิ่งกลั้นไว้ไม่อยู่ บางคนยกมือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น
ฟู่หยวนเจิงขมวดคิ้ว พอเห็นภรรยาร้องไห้ หัวใจของเขาก็พลันกระตุกวูบ
เขาอยากขึ้นไปกอดลู่เหยาไว้ในอ้อมแขน แล้วปลอบเธอให้ดีเหลือเกิน!
“บ้านเกิดมีสาวงามคนหนึ่ง ฉันฝันถึงเธออยู่เสมอ หนุ่ม ๆ ในกองทัพก็มีหัวใจ... เมฆขาวลอยละล่อง นำความรักของฉันไปให้เธอ ดอกไม้เขียวในกองทัพมอบให้เธอ!”
มีทหารในกองทัพตั้งเท่าไรที่สมัครเข้ามาเป็นทหาร แล้วต้องแยกจากคนรัก
ทหารหลายคนไม่คิดเลยว่าจะถูกฟันดาบซ้ำอีกครั้ง!
หนุ่มโสดทั้งหลาย...
ส่วนเหล่าแม่ทหารที่แต่งงานแล้ว แต่ไม่ได้ย้ายตามสามีทหารมา ยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่!
พวกเขา...คิดถึงบ้านแล้ว!
หลังร้องเพลงจบ ลู่เหยาก็มองลงไปด้านล่างเวที ทุกอย่างเงียบสนิท
อารมณ์ของทุกคนยังคงค้างอยู่เนิ่นนาน ไม่มีใครดึงตัวเองกลับมาได้
บรรยากาศเงียบงันอยู่พักใหญ่ ไม่มีใครกล้าทำลายความเงียบนั้น
ทหารบางนายตัดสินใจทันทีว่า วันหยุดคราวนี้จะกลับบ้าน!
ลู่เหยาเก็บอารมณ์ แล้วหันไปมองผู้ดำเนินรายการ ซึ่งรีบเรียกสติกลับมาเช่นกัน
ผู้ดำเนินรายการเดินขึ้นเวที รับไมโครโฟนจากลู่เหยา