กู้จิ่นเฉิงเห็นชายคนหนึ่งยืนบังสายตา คิ้วจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ผู้การกองพลฟู่ ผู้ชนะเลิศการแข่งขันเพลงทหารครั้งนี้จะได้ไปร่วมแสดงกับคณะศิลปะกองทัพในเดือนหน้า ผมกำลังคุยเรื่องนี้กับคุณลู่อยู่ครับ!”
กู้จิ่นเฉิงอธิบาย
การแสดงของคณะศิลปะกองทัพงั้นเหรอ?
ฟู่หยวนเจิงเอียงหน้าเล็กน้อย มองลู่เหยาที่ยืนอยู่ด้านหลัง
ลู่เหยาพยักหน้า “แต่ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเข้าร่วมหรือเปล่านะคะ คุณกู้ รอฉันกลับไปปรึกษาสามีก่อนค่ะ”
เดือนหน้าเธอต้องพาลูกทั้งห้าคนมาย้ายตามสามีทหาร ที่บ้านมีเด็กเยอะ เธอคงไม่มีเวลาว่างเหมือนตอนนี้แล้ว
กู้จิ่นเฉิงพยักหน้า “ได้ครับ งั้นผมจะรอฟังข่าวดีจากคุณ!”
น้ำเสียงของกู้จิ่นเฉิงนุ่มนวล สุภาพแต่ก็ห่างเหิน
ดูราวกับว่าเขาพูดถึงแค่เรื่องการแสดงของคณะศิลปะกองทัพเท่านั้น!
กู้จิ่นเฉิงพูดจบก็เดินจากไป
ไป๋เสี่ยวหยุนมองตามเขาจนลับสายตา แล้วหันมาทางลู่เหยา
“คุณลู่ ฉันอยากให้คุณมาคณะศิลปะกองทัพจริง ๆ คุณร้องเพลงได้ไพเราะมาก มาเถอะนะ เราจะได้ขึ้นเวทีแสดงด้วยกัน คุณไม่รู้หรอกว่าท่วงท่าบนเวทีของคุณเมื่อกี้ ไม่ด้อยไปกว่าสหายในคณะศิลปะกองทัพของเราเลย!”
ไป๋เสี่ยวหยุนชมจากใจจริง
ลู่เหยาตอบว่า “ฉันจะลองคิดดูให้ดีค่ะ!”
ฟู่หยวนเจิงมองออกว่าลู่เหยาดีใจ
“ถ้าคุณอยากไปก็ไปสิ”
ลู่เหยาไม่คิดว่าสามีจะตกลงง่ายขนาดนี้!
“แต่...แล้วลูก ๆ ล่ะคะ?”
ไป๋เสี่ยวหยุนตอบว่า “คุณลู่ คุณบอกว่าจะย้ายตามสามีทหารไม่ใช่เหรอคะ? พวกเราอยู่เขตทหารเดียวกัน คุณก็ไปหาลูกได้ทุกวันนี่คะ!”